Een leven lang bouwen: Jos Cornelissen uit Zeeland gaat na 50 jaar met pensioen

ZEELAND - Wie Cornelissen aannemingsbedrijf in Zeeland zegt, zegt al snel ook Jos Cornelissen. Een halve eeuw lang was hij het vertrouwde gezicht dat overal opdook waar iets geregeld, gerepareerd of opgelost moest worden. Op woensdag 24 juni kwam daar officieel een einde aan. Na precies 50 dienstjaren trok de 68-jarige Zeelander de deur achter zich dicht. Tenminste, officieel. Want wie zoals Jos naast het bedrijf woont, loopt niet zomaar weg.

Voor Jos voelt het afscheid nog onwerkelijk. “Het bedrijf is een groot stuk van mijn leven geweest. Ik heb altijd met veel plezier gewerkt. Dat is ook heel belangrijk, want de meeste tijd van je leven ben je aan het werken”, zegt Jos, terwijl partner Jolande glimlachend naast hem zit.
Dat zijn leven zo nauw met het bedrijf verweven zou raken, was eigenlijk al vanaf zijn geboorte duidelijk. Hij groeide op in het ouderlijk huis, waar wonen en werken volledig in elkaar overliepen. Achterin het huis bevond zich de werkplaats, het kantoor was een klein kamertje naast de keuken en diezelfde keuken deed tegelijk dienst als kantine. “Mijn moeder ontving daar vertegenwoordigers en klanten. Die aten gewoon een bord soep mee aan onze keukentafel.”

Jeugdherinneringen
Zijn vader Kees Cornelissen richtte het bedrijf in 1949 op. In de beginjaren bouwde hij vooral kippenhokken voor boeren in de regio. Jos’ moeder hield zich op de achtergrond bezig met de opvoeding van negen kinderen, de boekhouding, het huishouden en de ontvangst van klanten. De zaak groeide letterlijk vanuit de keuken. Dat leverde bijzondere jeugdherinneringen op. “Een klant heeft mij vroeger zelfs nog wel eens de fles gegeven, zodat mijn moeder ondertussen de materialen voor die klant kon klaar leggen.”

Ook als jongen hielp Jos al mee. Hij reed soms mee in de vrachtwagen om chauffeurs de weg naar bouwplaatsen te wijzen. Ondernemend was hij eveneens. “Mijn vader had ooit extra lange houten balken besteld voor een klant. Toen ik op woensdagmiddag uit school kwam, heb ik samen met een paar vriendjes van die balken een hut met uitkijktoren gebouwd.” Wie denkt dat zijn vader boos werd, vergist zich. “Hij nam het heel goed op en bestelde gewoon nieuwe balken. Hij vond het ergens ook wel mooi dat ik zo ondernemend was. Die uitkijktoren heeft er nog heel lang gestaan.”

Ook een andere herinnering roept nog altijd een glimlach op. Jos: “Op een zondag zouden wij naar de Mookse Berg gaan, waar je als kind heerlijk van af kon rollen. In die tijd had je nog geen grote bouwmarkten en kwamen mensen gewoon bij ons aan huis, zelfs op zondag. Wij zaten al in de auto, maar er bléven maar klanten komen. Na een dag in de auto wachten zijn we uiteindelijk helemaal niet meer gegaan.”

Na de LTS stond zijn toekomst vast. “Al voordat ik in 1976 officieel in dienst kwam, werkte ik volop mee op de bouw”, zegt Jos. Zijn eerste klus als timmerman is de bouw van een woonhuis voor Cas de Greef van De Heische Tip. Jos is een harde werker, hij werkt 6 dagen per week van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Hij bekleedde vele functies binnen het bedrijf. Hij werkte als timmerman op de bouw, verzorgde transport, deed de inkoop, onderhield machines, bedrijfswagens en telefoons, beheerde het magazijn, keurde materieel en draaide jarenlang technische dienst. Daarnaast maakte hij jarenlang deel uit van de directie. Toch lag zijn hart nooit bij vergaderen. “Kantoorwerkzaamheden en beleidszaken lagen mij minder. Ik ben echt een doener en geen papiermens.”

Dat ‘doen’ typeert hem volgens collega’s misschien wel het beste. Jos staat bekend als een warm en innemend persoon, iemand die zelden nee zegt, altijd meedenkt en vrijwel ieder technisch probleem weet op te lossen. “Ik probeer altijd mee te denken en een oplossing voor iets te vinden.” Zijn creativiteit kwam ook van pas toen vroeger veel hulpmiddelen nog zelf werden gemaakt. “Vroeger maakten we steigers en allerlei hulpstukken zelf. Tegenwoordig kan en mag dat niet meer vanwege de veiligheidsregels.”

Tot zijn mooiste projecten rekent hij nog altijd complete woningbouw. “Heel leuk om te doen: een huis bouwen van begin tot eind.” Ook de verbouwingen van horecazaken als Bachus en Kobus in Zeeland zijn hem bijgebleven. “Dan begonnen we na sluitingstijd op zondagavond, werkten dag en nacht door en op vrijdagavond was de opening, terwijl we achter nog stonden op te ruimen.”

Pensioen
De afgelopen tijd bouwde Jos zijn werkzaamheden geleidelijk aan af. Een bewuste keuze. “Het is erg fijn dat ik stap voor stap mijn werkzaamheden heb kunnen afbouwen en overdragen aan collega’s. Ik ben heel blij dat het bedrijf mij daar de ruimte voor heeft gegeven. Ik wilde het ook per se allemaal netjes overdragen.”

Volgens Jolande beseft Jos nog nauwelijks dat hij met pensioen is. “Hij wist dat 24 juni zijn laatste werkdag was, maar tegelijkertijd besefte hij het nog niet echt. ‘Ik kan volgende week toch ook gewoon nog gaan werken’, zei hij. Dat zegt wel iets over zijn bevlogenheid en grote betrokkenheid bij het bedrijf.”

Jos valt absoluut niet in een zwart gat, want hij heeft ontzettend veel hobby’s. In zijn schuur wacht een restauratieproject van een klassieke DKW-bus, die identiek is aan de allereerste bedrijfsbus van Cornelissen aannemingsbedrijf. Daarnaast staan wandelen, fietsen en er samen op uit gaan met Jolande hoog op het verlanglijstje. En omdat hij nog altijd naast het bedrijf woont, zal hij er nog regelmatig binnenlopen. Helemaal afscheid nemen zit simpelweg niet in zijn aard.

De directie van Cornelissen stond op 24 juni samen met alle collega’s stil bij het afscheid van Jos Cornelissen. Onder het genot van appelflappen werd zijn vijftigjarig dienstverband gevierd. “Onze wervingsslogan ‘Hier hoor ik thuis’ is voor eigenlijk niemand meer van toepassing dan voor Jos. Jos, dank je wel voor je betrokkenheid, inzet en vakmanschap. Geniet van je pensioen en vooral van je lege agenda. Je hebt het meer dan verdiend.”

Op vrijdag 3 juli is het afscheid nog uitgebreid gevierd met familie, vrienden, collega’s, oud-collega’s en zakelijke relaties.