Sinterklaas - Column Freddy Klooté

Grave schokte verbaasd wakker, toen bekend werd dat de Spaanse Bisschop Nicolaas, in Nederland vooral bekend als Sinterklaas. dit jaar voet op Nederlandse bodem zou zetten in Grave. Live op tv en gevolgd door honderdduizenden kleine fans en grote leugenaars. Die kleintjes kijken weer vol verwachting uit naar hun bebaard idool, de volwassenen kijken in de portemonnee om te zien of de financiële hulp bij de geschenken aan hun kind(eren) nog voldoende toereikend is. 

Ook het Gilde van “Knechten van de Sint” is uit de zomerslaap wakker geworden. Die zijn, na de opschudding van enkele jaren geleden, toen iemand voor de camera dreigende taal uitsprak over de kleur van de helpers van de Goedheiligman, weer wat bekomen. De kleur verwijderbaar zwart kon niet meer, ook al was het een feestje voor kinderen, zonder ook maar enige bijbedoeling. Enfin, zoals met alles in ons ministaatje aan de Noordzee, werd een tussenoplossing gevonden. Een nog niet bestaande kleur: roetveeg. Het was wel makkelijker schminken, maar de persoon die, in verband met het dan nog onwrikbare kindergeloof in het hele gebeuren tevoorschijn kwam, liet niet veel te raden over: de buurvrouw, tante Hannie, buurjongen Hans en vele andere bekenden. Het geloof kreeg een deukje, maar een kinderhand is gauw gevuld en dat helpt dat geloof ook een beetje.

En dan komt hele gezelschap vanuit Spanje, over de Maas naar Grave gevaren. Maar goed dat die peuters en kleuters nog geen aardrijkskunde hebben gehad, want dan zouden ze over de gegane vaarweg toch wel even de wenkbrauwtjes gefronst hebben. Maar, hij komt. Samen met zijn roetveegtroepen en duizenden fans vanuit het hele land. Onze echte Graafse Sint is gewoon even een jaartje geparkeerd. Tja. Over parkeren gesproken: In de week vóór de aankomst van het Bisschoppelijk gezelschap, is het probleem van het parkeren langs het door de H. Nicolaas af te leggen parcours, al aangepast. Dag na dag wordt er meer parkeerruimte voor automobilisten verboden. Op de dag zelf, zaterdag 14 november, mag er op de route van ons Spaans bezoek, geen auto meer te zien zijn. Ruim baan voor onze gast, hoog gezeten op zijn paard, geconcentreerd voor de doorgang van straten waar de steentjes glad en oneffen kunnen zijn. Een uitglijder kan de Goedheiligman zich in deze tijd van “wie een fout maakt, is meer dan kwetsbaar” niet permitteren, netjes gezegd. Als de optocht voorbij is, een zeer markant punt in de Graafse geschiedenis, zijn er nog steeds bezoekers onderweg, vrees ik. Lopend vanaf verre tot zeer verre parkeerplaatsen. De Graafse wijken zullen het druk krijgen.

Ook de kerkdorpen Escharen, Velp en zelfs Gassel worden blikopvangers. Een behulpzame tip mijnerzijds: misschien kan op de route naar het op die dag centrum van Nederland, wellicht wat voedzame handel bedreven worden. In Grave zelf kun je je kont niet meer keren. Het zijn sterke schouders die hun kindjes een middag lang kunnen dragen. Een sanitaire waarschuwing is deze middag in het centrum voor welke leeftijd of gender, lastig uit te voeren. Iets voor bewoners langs het parcours?

14 november. Een dag om alvast sterk in de agenda te zetten. Het kan een keerpunt in je leven worden. Veel plezier.

Freddy Klooté