Commissies - Column Freddy Klooté

In Nederland zijn momenteel zoveel commissies op allerlei gebied bezig, dat een opsomming de dikte van het Woordenboek van Van Dale omvat. In alle sectoren van onze samenleving zijn ze bezig met het uit handen nemen van specifieke taken die in handen liggen van grotere groepen. Neem de politiek. Daar is een commissie gedragsregels Tweede Kamer. Een groepje mensen dat als een juf of meester let op het gedrag van Kamerleden. Ja echt. Helpt het? Mmmm. Er is een vaste commissie voor bijvoorbeeld financiën. Er zijn tijdelijke commissies. Ook lopen er mensen rond die toezicht houden op commissies. Wel eens gehoord van de renumeratiecommissie? Ik niet. Wel, met dank aan Google: dat is ‘n speciale subcommissie van de raad van commissarissen of raad van toezicht die het beloningsbeleid en de salarissen van de bedrijfsleider of bestuurders voorbereidt en beoordeelt. Ik kan de hele Arena volschrijven over alle soorten commissies in Nederland. Als het een beetje tegenzit, hebben veel commissies ook een Raad van Toezicht. Alles van commissies en raden vindt plaats in vergaderingen. Die vergaderingen moeten voorbereid worden en ook de nazorg vraagt om stevig wat tijd. In volgende commissievergaderingen kan dan op discussies van vorige vergaderingen worden teruggekomen. Zijn er nog lezers die zich afvragen waarom het in Den Haag zo lang duurt met het nemen van beslissingen.

Geef mij dan maar de commissies van verenigingen. Neem de feestcommissie. Hoepetee, een lekker feestje organiseren. Maar ja, daar hebben ze wel wat gesprekken met de kascommissie voor nodig. Kan het wel wat wij willen? In bedrijven en instellingen heb je ook nog veelal een Commissie van Toezicht. En als je denkt dat je dan alles hebt gehad, kom je een Kenniscentrum Commissies van Toezicht tegen. Die zijn verbonden aan justitiële inrichtingen. En die staat weer in verbinding met een Redactieraad.

Je hebt dan ook nog de onderzoekscommissie, die kijkt of bepaalde handelingen op een juiste manier zijn uitgevoerd. Een pijnlijk voorbeeld is de euthanasie van een kindje van 1 jaar dat te vroeg was geboren en hersenbeschadigingen had, met ernstige epileptische aanvallen. De ouders hadden levensbeëindiging aangevraagd. Een commissie oordeelde dat dit zorgvuldig is gebeurd. Tijd voor verwerking van het verdriet, zou je zeggen. Nee hoor, het Openbaar Ministerie onderzoekt nog of de arts volgens de wet handelde en komt later met een beoordeling. Ik word hier licht onpasselijk van.

Even een luchtiger zaak: De commissie statiegeld (echt waar) voelt zich de afgelopen jaren herhaaldelijk gedwarsboomd door bewindslieden van Infrastructuur en Waterstaat bij ‘t handhaven van de statiegeldwet.

Deze genoemde voorbeelden van tienduizenden gevallen van oneffenheden tussen diverse lagen in de besluitvorming in ons kikkerland, zorgen voor een nauwelijks doorkomende situatie van “iedereen moet er eens over piesen”. Achterhoedegevechten die ervoor zorgen dat beslissingen worden genomen als het al veel te laat is. In Haagse Taal: “Dat is onwenselijk”.

Freddy Klooté