Marion Paters viert 60ste verjaardag met haar gym-ouderen; ‘Alles wat je doet is goed, als je maar beweegt’

Door Jaap Schouten

ESCHAREN – Ze houdt in haar uppie een flink deel van bejaard Grave, Cuijk, Mill en omstreken op de been en is al jaren de energieke en altijd vrolijke steun- en toeverlaat voor ouderen, die fit en in beweging willen blijven. ‘Gymjuf’ Marion Paters uit Mill viert haar zestigste verjaardag op zaterdag 19 september met al haar gymgroepleden in het Dorphuus in Escharen. (foto: Matt Gerrits)

Donderdagmorgen half tien: Abba knalt uit de luidspreker in de gymzaal van het Esterse Dorpshuus. Groep twee van die ochtend, ongeveer evenveel mannen als vrouwen in de leeftijd van 70 tot ver boven de 90, komt piepend en krakend in beweging. De één in keurige pantalon, de ander in joggingbroek: blote knieën, daar doen we hier niet aan. “Looppas”, dirigeert Marion: “Armen zijwaarts… omhoog…hakken naar de billen…” De groep loopt warm en zet er de vaart in rond de kring met stoelen. Hier en daar wordt zelfs ingehaald.

Roeping 
Marion Paters heeft een roeping. Al zo’n 30 jaar. Destijds begonnen op verzoek van een aantal oudere vrouwen in Mill, omdat ze zelf zo sportief was. Ze had nog geen diploma’s, werkte in de zorg en werd al snel door meerdere groepjes- vooral ouderen- gevraagd om gymles te geven. Marion geeft nu, gediplomeerd en al, als Docent Meer Bewegen voor Ouderen, les aan 30 gymgroepen per week, in totaal ruim 500 ouderen. Veelal in opdracht van de Stichting Welzijn Ouderen in onder meer Grave, Mill en Cuijk. Let je op, dan zie je haar grijze, flink bestickerde autootje vaak rijden tussen Grave, Mill, Cuijk, Escharen, Velp, Reek, Vianen, Schaijk en Zeeland. MP-Oudfit is de naam. Marion, getrouwd met Erik en moeder van drie, heeft er als ZZP’er een goed gevulde dagtaak aan.

Kwetsbaar
Gymles geven aan ouderen, die niet zelden dement zijn, is een vak apart. Marion kan er een boek over schrijven, zegt ze bevlogen: “Ik houd van al die mensen. Ouderen zijn zo kwetsbaar, hebben een heel leven achter zich en doen hier toch enorm hun best. Ze proberen het, ook al vinden ze het moeilijk. Ze willen meedoen, erbij horen. Veel alleenstaande ouderen zijn eenzaam, voor die mensen is de gymles en de koffie erna een uitje. Ik let vaak op de gezichten voor als ze iets niet snappen of niet kunnen. Dan kijken ze wat moeilijk. Geduld is belangrijk, dan leg je het maar nog een keer uit. Ouderen met dementie houden heel erg van muziek van vroeger, dat herkennen ze en geeft ze rust. Mij kennen ze ook allemaal: als ze mij zien beginnen ze al te lopen.”

Fanatiek
Ruim 20 ouderen zitten in een kring op een stoel en proberen met een stok om een ring door andermans benen te zwiepen. Het gaat fanatiek, er wordt goed opgelet wie ‘uit’ is maar stiekem doorgaat. Spel- en geheugentraining zijn een belangrijk onderdeel van de les. Het heeft iets aandoenlijks. Marion: “Mijn motto is: alles wat ge doet is goed, als je maar beweegt. De mensen van de gym zijn voor mij heel speciaal, ik ken ze allemaal bij naam en ken hun persoonlijke verhalen. Ik heb een plakboek met foto’s van alle groepen die ik gehad heb en een plakboek van overleden deelnemers. Zij gaan mij echt aan het hart. Ik wil verbinden, soms hebben ouderen moeite om contact te maken en ik probeer ze daarbij te helpen. Hechte groepen, die zie ik graag. Daarom vier ik mijn zestigste verjaardag ook tussen de ouderen van mijn gymgroepen. Dat maakt me helemaal gelukkig.”