Sjekladebol - Column Jan van As

Het verhaal van deze week speelt in de tijd dat bij ons de zon nog overvloedig scheen en het speelt ook nog in de grote stad, om exacter te zijn in de grote winkelstraat. Het was druk in die grote winkelstraat en ik liep rechts en dus vlak langs de etalages. Al zijn die etalages zeldzaam. Meestal moeten etalages plaatsmaken voor open deuren met loeiende energieslurpende airco’s daarboven. In de winter veel te heet en in de zomer veel te koud en nogmaals, met ‘n enorme bak herrie.

Opeens viel mijn oog op een draaiende spiegelplaat waarop, mooi opgesteld, een rijtje Bossche bollen lagen. Het was net alsof er een stemmetje door de ruit van die bakkerij kwam dat riep: ”Oh meneer Jan, neem ons mee naar Zeeland”. En morgen komen vrienden op visite waarvan ik weet dat ze een moord doen voor wat zij noemen ‘unne sjekladebol’ . Dus ik stapte totaal onder invloed van de schoonheid van de bruine rakkers de winkel binnen, waar twee klanten op hun beurt wachtten.

Er heerste een nostalgische sfeer en achter de toonbank stond een grote mevrouw die een nichtje zou kunnen zijn van Karin Bloemen. En niks ‘self service’, gewoon “Goedemiddag meneer, ik kom zo bij U”. De mevrouw had zo’n schort aan die je eigenlijk nooit meer ziet, die schort was gesteven! Dat wil zeggen dat de stof van die schort met stijfsel behandeld was en ik zie dat pakje nog bij ons thuis op het schap staan, ‘Crackfree’, dat wij vertaalden als kraakvrij. Tegenwoordig is ‘crack’ iets heel anders en dat is niet zo free! Ons Mam had ook van die schorten, maar die waren simpeler. De schort van de winkelmevrouw deed mij ook denken aan Saartje van Swiebertje!

De mevrouw die aan de beurt was vroeg naar vier moorkoppen, waarmee zij de Bosche bollen bedoelde, of toch niet? De mevrouw met de gesteven schort begon toen een relaas over de bollen en legde uit dat ‘Moorkoppen’ een verzinsel was van de Hema en dat Moorkoppen veel minder chocola hadden. Bovendien was Moorkop een scheldnaam voor Arabische mensen. Mevrouw mag hun Bossche bollen niet zo noemen, want dan krijgt zij het met Jan de Groot uit Den Bosch aan de stok. Dus staat er op het bordje ‘Huisgemaakte chocoladebollen’. Toen de klantmevrouw naar de prijs vroeg bleken ze drie euro tien te kosten (niet terug rekenen naar guldens) en dat deed de klantmevrouw opmerken dat ze dus exact zo duur zijn als - wat zij noemde - “de echte”. De winkelmevrouw met de gesteven schort vertelde toen dat hun bollen veel donkerder zijn en dat betekent dat er veel meer chocola op zit. De klantmevrouw was niet overtuigd en zei dat ze dan maar één chocoladebol pakte en een punt appeltaart. Ze rekende 5,95 af en vertrok na een luid en vriendelijk afscheid van de winkeldame, waarbij ik enige ironie dacht te ontwaren.

Ik was aan de beurt na “Dag meneer zegt U het maar, ik kan het wel raden, want U lijkt me een liefhebber.” Ehhh... zo dik zijn mijn kop en buik toch niet? Maar ik gun haar het voordeel van de twijfel. Ik bestel drie chocoladebollen en toen zei Saartje Bloemen dat ik beter vier bollen kon pakken, want dan staan ze strakker in de doos, dus dan schuiven ze niet en ik ga van haar een tasje krijgen waar de doos precies met staande bollen in kan. Ik moet twaalf euro veertig afpinnen met de gastvrije opmerking van Saartje dat ik het draagtasje van haar cadeau krijg.

Onderweg in de trein bedenk ik dat ik na het ontbijt niks meer gegeten heb. Die vierde bol lijkt tegen de deksel van de doos te tikken, maar ik verorber hem niet, want hij is tenslotte voor het evenwicht in het gratis tasje!

Als ik in Ravenstein met mijn tasje en de bollen keurig rechtop, van de trein naar mijn auto loop tingt mijn telefoon en daar staat dit berichtje op: “Janneman, zondag wordt niks, dus stellen we even uit”.

Invriezen? Kan echt niet. Opeten? Kan wel! Alle vier? Kan ook!

Jan van As