Davy Jones en de mestinjecteur - Column Jan van As

Het is voorstelbaar dat mijn trouwe lezers zich afvragen waar we het toch over gaan hebben. In ons dorp rijden ze regelmatig, de enorme machines die mest (dierenpoep) injecteren in de bodems van de diverse agrarische dorpsgenoten en ver daarbuiten. We gaan het niet over de technische kant van die injecteerder hebben, maar het gaat vandaag meer over de achterkant van dat monsterachtige apparaat. Hoezo de achterkant? Blijf lezen!

Davy Jones was de knapste van het Amerikaanse antwoord op de Beatles, The Monkees. Maar Davy Jones is ook de echte naam van een van de grootsten aller tijden, David Bowie. Omdat die Davy Jones als Monkee al heel erg beroemd was, besloot de Engelse David om de naam aan te nemen die op de eerste de beste treinwagon voorbij kwam: Bowie.

Maar… beste lezers, er is nóg een Davy Jones. Die Davy was ‘n brute man die de Kapitein was van The Flying Dutchman en dat was een piratenschip dat schijnbaar nog altijd ronddoolt over de grote zeeën. Davy Jones had een snor die gevormd werd door reptielen. Weet je al waar ik heen wil?

Naar Johnnie Depp! Johnnie Depp is een prachtige acteur met heel veel goeie films op zijn conto, maar de meesten kennen hem van The pirates of the Caribean part one to five. Johnnie speelt dan Jack Sparrow en van zo’n type zouden we er allemaal thuis wel een willen!

Op een dag krijgt Jack Sparrow grote problemen met niemand minder dan Davy Jones, die ene met die reptielen in zijn snor. Dat wordt een enorme matpartij die prachtig is verfilmd en waar we dan kennismaken met een Kraak. Zo’n Kraak (kraken) is een octopusachtig monster dat met zijn tentakels heel vervelende streken kan uithalen, daarbij geholpen door de doodenge Davy Jones. Dat schip, The flying dutchman, en die vreselijke Davy Jones maken het heerlijke leventje van Jack Sparrow er niet leuker op.

Terug naar de mest, want die mestinjecteerders zijn allemaal verschillend en ik heb er zelfs een door een weiland zien rijden die zelf de weg wist. De verspreider die ik bedoel, is die ene met aan de achterkant allemaal slangen, door die slangen stroomt de vloeibare poep naar de injecteersproeier die over de grond sleept. Als zo’n peperdure machine je passeert moet je ’s aan die Jack Sparrow en de Piraten denken. Die slangen druipen vaak nog een beetje en die achterkant lijkt echt op dat Octopusmonster van The Pirates of the Caribean. Misschien wel leuk om nog even te vermelden dat die ‘Kraken’ zeer waarschijnlijk echt hebben bestaan en dat kun je nazoeken bij het gerenommeerde tijdschrift dat Science heet. Sterker nog, in de dierentuin leven zelfs (iets kleinere) kraken.

Dan gaan we nu over naar de fiets. Wie regelmatig fietst in het buitengebied zal ooit wel eens problemen hebben gehad met de randen van de weg. De weg is bekleed met strak asfalt, maar dat houdt een keer op en dan is daar wat we noemen ‘de zachte berm’, die ligt iets lager en daar wil je niet fietsen. Alle fietsers kennen ook het verschijnsel dat jouw fiets je ergens heen stuurt waar je niet heen wilt. Je fietst op het randje en probeert op dat randje te blijven maar door een onverklaarbaar verschijnsel schiet je dan toch ooit van dat randje af.

In ons agrarisch buitengebied zijn veel machines nodig en die hoor je al van ver aankomen. Een van die zware jongens is de mestinjecteur en als die nog vol is, heeft ie meer kracht nodig, dus maakt ie veel herrie. En daar fiets jij dan op je elektrische fietsje. Soms hoor je er een achter jou aankomen, maar je ziet dat er ook een enorme tractor tegemoet komt. En als die twee elkaar gaan passeren, is er eigenlijk geen plek meer voor die arme fietser, dus zit jij daar het randje van het asfalt te ontwijken, stel je voor dat je valt…

Ik heb al enige tijd besloten om bij zo’n ‘dubbele passage’ even af te stappen in de berm. Als ze voorbij zijn zie je die druipende achterkant en die lijkt op het octopusmonster van Davy Jones. Je kunt ze ook ruiken en soms voel je druppels op je (blote) benen en dan moet je maar even niet nadenken. Want dit is geen monsterbloed maar gewoon poep!

Jan van As