Geloof - Column Freddy Klooté

Het leven op onze, van veraf gezien, blauwe bol, wordt er met het verloop der eeuwen niet simpeler op. Nieuwe uitvindingen lijken ons leven makkelijker te maken, maar zijn bedrieglijker dan ooit. Gewone spelletjes tot vermaak van miljoenen, neem voetbal, zijn vreselijk ingewikkeld geworden. Niet wat het spel betreft, maar wel alle belangen erom heen. Door andere nieuwigheden, is niet alles meer wat het lijkt. Neem AI. Je kon ermee lachen in het begin. Een foto van vrouwlief met een vraagje en een druk op een knop veranderen in een schilderij van Rembrandt. Lachen. Mooi ook. Dat smaakte naar meer.

Inmiddels weten we dat niet alles goud is wat blinkt. Via dat zelfde AI kun je allerlei berichten de wereld insturen. Ook berichten die helemaal niets van waarheid bevatten. Het Grote Leugentijdperk lijkt te zijn aangebroken. Onherroepelijk. Dat betekent dat je een extra taak bij het lezen erbij hebt gekregen: nadenken of dat wat je net tot je genomen hebt, wel waar is. Dat zal niet altijd meevallen.

Een andere vorm van geloof is die waarbij we ons vastgepind hebben aan een godsdienst. Ik ben nog van een generatie waarbij dat Geloof met een hoofdletter werd geschreven. En vol was met zaken die je wel of niet mocht doen. Ik was katholiek gedoopt en daarmee onlosmakelijk verbonden met de Kerk met die naam. Met alle plechtigheden en glorieuze vieringen eromheen. Met processies, “te communie gaan” en zoveel meer zaken, die bijna allemaal plaatsvonden in een sfeer van Glorie en Halleluja. Tot ook daarin de klad kwam. “De kerk moest mee met de gewone mens”. Dus teksten in het Nederlands en niet meer meebrullen in het Latijn, waar je weliswaar niks van begreep, maar dat wel lekker wegzong. Je móest ook niet meer elke zondag naar de kerk. En dat in een tijd waarin net de gemakzucht was uitgevonden. Kortom, 60 jaar later sluit de ene na de andere kerk. Afgelopen maand ook in mijn geboorteplaats. Ineens alle sloten van deuren en kasten vervangen en dat was het dan. Protesten alom natuurlijk, ook al gingen de mensen niet meer op zondag naar “hun” kerk.

En dan de laatste vorm van geloof: “het geloof dat ik bijna niet kan geloven. De wereld van de ongelooflijke berichten. Voorbeeldje? Een windmolenpark met 20 windmolens mag van omgevingsdienst RUD in de provincie Zeeland overdag niet meer draaien. Last voor de omgeving? Nee. Te veel herrie? Nee. Gevaarlijk voor vliegtuigen? Nee. Schrik niet: vorige maand is er een zeearend, die niet uitkeek, tegen zo’n wiek gevlogen en die botsing niet overleefd. Jammer voor die arend. Maar om daarvoor een heel windpark stil te leggen, lijkt me enigszins overdreven. Zoiets als de A2 overdag dichtgooien als er een ongeluk is gebeurd. Iets met geloof te maken? Ja, met dierengeloof. De eigenaren moeten de komende maanden vogeldetectiesystemen aanbrengen. Dat kan de wieken vertragen als er weer een zeearend in de buurt komt. Is dit echt waar? Daar gaan we al.

Freddy Klooté