Voetbal op groot scherm - Column Jan van As

Bij de trieste berichtgeving op tv na Nederland-Marokko zag ik bij het journaal ook het café waar op het moment van de geliefde penalty’s de stroom uitviel… Die mensen wisten niet wat ze meemaakten zeiden ze. Nou, wij wél!

Het was in de tijd rond de eeuwwisseling dat wij met ons nederige cafeetje (Kobus) besloten om dan toch maar de grote investering van een groot scherm met projector te wagen, want inderdaad, dat zou een succes zijn. Tot dan toe hadden wij overal tv-toestellen staan en hangen, maar dat was ‘n heel gedoe met opbouwen en weer opruimen. Zo’n grote projectie had alleen maar een projector (beamer) en een heel groot scherm nodig. We kozen voor het allergrootste scherm. Onze klanten in die tijd waren de voetballers en de voetbalkijkers en wij waren vast van plan hen een geweldige dienst te bewijzen. En we kregen gelijk. Bij de eerste voorstelling zat de tent al helemaal vol. En met helemaal vol bedoel ik dat er echt niemand meer bij kon. Blijf staan waar je staat en ‘opgestaan is plaats vergaan’. We serveerden grote beugelflessen Grolsch en het Mexicaanse Corona en het Milleniumbier in de bekende gele en groene flesjes met limoen. Men kon dus veel bier tegelijk meenemen en er viel bijna nooit iets kapot.

Even tussendoor... als je op Facebook kijkt dan zie je dat de klanten van toen nu in groten getale Abraham of Sara worden, dus in die tijd was een groot deel van onze klanten rond de 25 jaar. Is toch leuk om even te vermelden! Het scherm opstarten was in het begin een heel gedoe. De projector hing aan het plafond en werd uiteraard bediend met een afstandsbediening, want de plank met daarop de projector hing boven de mensen en het was daar moeilijk om bij te komen. Bovendien kwam het scherm automatisch naar beneden als de projector gestart werd. Wat ’n vernuft! We waren trots op ons peperdure scherm. Op een dag ging het scherm zomaar, zonder instructie van de afstandsbediening, gewoon omhoog en de projector scheen op de spiegels van de dansvloer. We waren allemaal met stomheid geslagen, maar het kwam weer goed en de volgende keren ging het geweldig.

Ik zou dit verhaal niet verteld hebben als het later allemaal prima zou gaan. Twee maanden later ging het scherm weer pleite. Wij kregen een lichte hartaanval en het publiek was ‘n beetje boos. Toen bereikte ons het verhaal van sabotage. Een van onze jongens vertelde dat een kennis met de afstandsbediening van zijn cd-speler het scherm van een bekend jongerencentrum kon sturen… Jessus, wat nu? Moeten we iedereen gaan controleren of ze geen verboden elektronica in hun zak hebben? Bij de volgende voorstelling ging het scherm weer omhoog en niemand had iemand met een afstandsbediening gezien, want we hadden tegen het publiek gezegd dat als ze iemand met zo’n ding zagen, zij eigen rechter mochten spelen en die vent buiten mochten gooien.

Er kwam een regiment van deskundigen, van Sjaak tot Harrie en van Richard tot Hans etcetera. Allemaal mensen die er verstand van hadden. En wij zaten met de gebakken peren. Er hingen weer overal tv’s, we hadden witte doeken klaarliggen voor als het fout zou gaan! We hadden inmiddels wel ontdekt dat het scherm omhoog ging als het spannend werd, dus als de spelers richting de goal renden en wij met z’n allen hen op afstand ophitsten met bijbehorend geluid en gestamp. Toen besloten we om eens naar dat scherm te klimmen met de grote ladder en het spul eens door te meten. Ja hoor, er was een draadje niet proper ingekort bovenop die rolhouder en als wij (en zij) tekeer gingen en trilling veroorzaakten, dan raakte dat draadje zijn tegenpool en trad het motortje van het scherm genadeloos in werking.

Twee stukjes duct tape deed de beide draadjes van elkaar scheiden en we keken nog lang en gelukkig!

Jan van As