Beeldvorming - Column Freddy Klooté

Zo. Hèhè. Pfff. Geeuw geeuw. Het WK voetbal zit er op voor “ons” Oranje. Na vier wedstrijden mogen we weer naar huis. “Huis” betekent voor onze vooral in het buitenland spelende sterren, ergens in Europa. Het zit er op. Na 11 doelpunten vóór, 5 tegen. Na twee gelijke spelen en evenveel overwinningen. Niks verloren dus. Tja, maar in de vierde wedstrijd moest er een winnaar komen. Dus na verlengingen kwamen er strafschoppen. Penalty’s. Of, zoals wij dat vroeger noemden: pienanties. Een onderdeel van het edele spel dat voor veel spelers uit vele landen een spannend feest is. Evenwel, niet voor ons eigen Oranje. Dit onderdeel, een extraatje voor de liefhebber, ligt ons niet. De vrije schietkans op doel vanaf elf meter is voor ons een hel. Waarom? Vraag het de spelers en je weet het nog niet. Iets met “binnen in het hoofd”, of “zwakte in beide benen, zichtbaar door de vreemde aanlopen van de speler achter de bal.

Enfin, we liggen eruit. De coach krijgt de schuld. Van de honderden experts die op tv komen verklaren dat de opstelling niet deugde, het water in de diverse drinkpauzes te lauw was, het dak dicht was en er daardoor te weinig zuurstof in de tent was, enz. Tot zover het slechte nieuws.
Alle landen van de hele wereld en de Verenigde Staten van Amerika in het bijzonder, hebben kennis kunnen maken met de voornaamste bezigheid van het Nederlandse volk: het van links naar rechts over straat bewegen, samen met vele anderen, luid zingend dat ze inderdaad van links naar rechts gaan, en op die manier de mensheid verbinden. Want de straten van de speelsteden van Nederland kleurden Oranje. Iedereen mocht aansluiten. Geen discriminatie, geen ruzie, geen oorlog. Nee, samen voorwaarts in een langdurig en zeer vrolijk moment van intense vreugde en een ongekend samenzijn. Met dank aan Snollebollekes die tijdens de voorbereidingen in Nederland van een supporter hoorde dat de toegangskaarten in de VS heel duur zijn, meteen omdraaide en met zijn vele volgers richting de tuin achter het huis zigzagde. Met medewerking van de Jumbo. Nederland is Oranjemars geworden.

Heel de wereld zag dit fenomeen. Pure vreugde. Gewoon van links naar rechts over straat, want dan duurt dat mooie samenzijn langer dan dat je meteen rechtdoor loopt. Hopelijk doet dit voorbeeld volgen in het Midden-Oosten, langs de grenzen van de Straat van Hormuz, in diverse landen in Afrika, en tijdens de WK voetbal in 2030 in Argentinië, Paraguay en Uruguay (de eerste 3 wedstrijden) en de knock-outfase in Marokko, Portugal en Spanje. Bijzondere uitnodigingen zullen zeer waarschijnlijk naar de Oranjefans verstuurd worden om de hele wereld te laten zien dat tijden van oorlog voorgoed voorbij zijn. De Nobelprijs voor de Vrede zal weer aan de neus van President D. Trump voorbijgaan en uitgereikt worden aan Snollebollekes.

De hele wereld zal Oranje dankbaar zijn. Overal zullen grote bussen rondrijden, met horden mensen erachter. Broederlijk samen. Van Israël tot Libanon, van Palestina tot Afghanistan. Van Amsterdam tot Rotterdam. Oranje, kleur van de vrede.

Freddy Klooté