Verhoor - Column Freddy Klooté

Op maandag, woensdag of vrijdag wel eens naar de Nederlandse politiek op tv gekeken? Moet je toch eens doen. Dan zijn er de verhoren van mensen die tijdens de coronapandemie een rol hebben gespeeld in de bestrijding daarvan. Wie in de verhoorstoel zit krijgt het zwaar te verduren. Het lijkt een beetje op het proces van Nürnberg, vlak na de Tweede Wereldoorlog. Daar zaten de oorlogsmisdadigers in het bankje, dat voor velen een opstapje naar de dood zou zijn. Dat gevaar zit er voor de mensen die verhoord worden door een vijftal Kamerleden niet in. Toch vind ik dat de mensen op het verhoorbankje nogal stevig ondervraagd worden. Alsof zij die vreselijke pandemie hebben uitgevonden. Dag na dag wordt besproken en je kunt op dat bankje maar beter weten wat je op een bepaalde dag, zo’n 6 jaar geleden, precies hebt gedaan. Of niet hebt gedaan. En waarom dan wel of niet. Ik snap ook wel dat we uit die ramp en de bestrijding daarvan lering moeten trekken, maar ik vind dat dit best wat vriendelijker kan. Na een paar keer kijken was ik het zat. Als ik daar had gezeten had ik misschien op een vraag wel geantwoord, dat ik bij een eventuele volgende pandemie de ondervrager wel zou bellen om hulp te bieden.

Er zijn natuurlijk ook mensen die bijzonder slechte herinneringen hebben aan de coronatijd. Die maatregelen van destijds niet begrijpen. Die enorm leed hebben meegemaakt. Maar ik vind dat je dat niet op het bord van de hulpverleners mag gooien.

Nu zijn hulpverleners tegenwoordig een bijna vast doelwit van demonstranten geworden. Het meest duidelijke voorbeeld dat me voor de geest blijft staan is de vorige “viering” van Oud en Nieuw. Toen werd er met een soort van mitrailleur vuurwerk afgeschoten op politie en ambulancepersoneel. Een vuurwerkmitrailleur. En die dan afschieten op iemand die bezig is om een medemens hulp te bieden. Schiet dan in de lucht. Dan ben je meteen de vuurwerkkampioen van Nederland.

Over kampioenen gesproken. Het WK voetbal is best wel een dingetje voor mensen die op normale tijden naar bed gaan. Jaja, tijdsverschillen. Ik snap het. Maar als Oranje- en ook Rode Duivelsfan, kost het me, als pensioenluiaard best wel moeite om zolang op te blijven, als onze jongens om één uur moeten spelen. En straks misschien wel om drie uur. ‘s Nachts. Organiseer het dan in een land dat een beetje in het midden van alles ligt. Denk ik dan. Maar ik zou niet weten waar dat zou moeten zijn. Niet in Nederland in elk geval. Daar kunnen we niet tegen. Daarvoor lopen er teveel mitrailleurvuurwerkgroepen die de aandacht vragen rond. Jammer, dat wel. En dan samen met België. Dan hoeven onze Koning, Koningin en Prinses niet zover te reizen om in de kleedkamers van Oranje en Curacao feest te vieren. Nogmaals, jammer. Wachten tot het weer in Duitsland of Frankrijk kan.

Freddy Klooté