Reportage Nijmeegse Vierdaagse 2026: hoezo te heet?

Door Herman Peters

REGIO - Van 21 tot en met 24 juli deden weer duizenden mensen mee aan de grootste wandeltocht ter wereld, de Nijmeegse Vierdaagse. Herman Peters verzorgde een aantal lopers uit onder meer Schaijk en Escharen en tekende kleine verhalen op die ieder jaar weer ontstaan.

De weersomstandigheden waren buitengewoon. Na twee hittegolven hielden de organisatoren vooraf hun hart vast: wat als…? De temperatuur was echter optimaal, de buitjes regen op woensdag werden met het grootste gemak getrotseerd. In de week na de Vierdaagse loopt de temperatuur weer naar de dertig, dan is het weer andere koek.

Dit jaar volgde ik de groep van Frans Albers en het duo Ria Peters en Herma Henst uit Schaijk. Het bleek een uitdaging omdat de groep van Frans Albers bestond uit 8 personen. Zij werden drie dagen van nat en droog voorzien op een van tevoren overeengekomen plek op de route.

Mike van Boekel
Bijzonder in 2026 was de deelname van Mike van Boekel in de groep van Frans Albers. Mike is vanaf zijn twintigste blind en moet begeleid lopen. Dat doet hij middels een kort koord, waarmee hij verbonden is met zijn ondersteuner. In de groep werd Frans, als begeleider, regelmatig afgelost door andere groepsgenoten. Mike had meestal mee geoefend in de voorbereidende ruim 400 kilometers. Hij had geen problemen met de afstand van 40 kilometer. Vanwege zijn leeftijd (48) moet hij eigenlijk 50 kilometer lopen, maar hij kreeg de gevraagde ontheffing vanwege zijn handicap.

Hoe heeft Mike zijn deelname aan de Vierdaagse ervaren? ”Ik vond het heel leuk, relaxte en gezellige sfeer en de drukte, waarvoor ik gewaarschuwd was, viel mee en was voor mij alleen op woensdag op sommige plekken lastig. Dat leverde een paar blaren op. Het wandelen om af te vallen, is niet gelukt; door alle versnaperingen en biertjes achteraf ben ik eerder aangekomen dan afgevallen. We zijn van plan om met de groep binnenkort het wandelen weer op te pakken; ik kijk ernaar uit.”

Uit Escharen deed Ria Jansen met zus Ans mee. Ria voor de zesde keer. Wederom genoten ook zij van het lopen, de sfeer en de gebakken eitjes, die ze van familie en kennissen aangereikt kregen.

Ook Dave van Bergen uit De Bus in Escharen ging weer succesvol voor de vierde maal 40 kilometer. Hem viel op dat er veel jongeren meededen die zorgden voor een bruisende sfeer. Naast het ervaren van het fantastische wandelweer sprak hij zijn bewondering uit voor de vele jonge vrouwen die de 50 kilometer liepen (zij hoeven volgens de voorschriften maar 40 kilometer, red.).

Uit Velp liepen Betsie en Piet van Thiel voor de vijfde keer mee. Zij ervoeren het als een geweldige Vierdaagse waarbij het weer uitzonderlijk plezierig was met onderweg veel gezelligheid.

Uit Schaijk liepen Ria Peters en Herma Henst. Zij haalden hun elfde kruisje: goud met een kroontje. “Een mooie, de volgende medaille krijg je pas bij de 25ste deelname en dat gaan wij niet halen…” Ook Herma en Ria bestuitten het goede weer. Zij voerden leuke gesprekken met andere deelnemers over geloof, waar je vandaan komt, de drukte bij de start, hoe het met de voetjes en de beentjes ging, enzovoort. Ook zij waren blij met de verzorging onderweg door familie en mensen uit de buurt.

In de groep Frans Albers liep het merendeel voor de eerste keer: de Schaijkenaren Edwin Kouwenberg, Jantine Albers (uit Reek), Frans Albers en Mike van Boekel liepen allen voor de eerste keer. Wendy Albers en Joost van Merwijk deden voor de tweede keer mee; Syndia en Theodor van der Cruijsen (uit Zeeland) liepen de derde Vierdaagse.

De overheersende gedachte was: “Wat een groots, blij en vrolijk gebeuren”. Jantine Albers verwoordde het als volgt: “Wat een gigantisch evenement! Zoveel wandelaars, maar ook zoveel mensen langs de route die je aanmoedigen, toejuichen en er één groot feest van maken. Al die vrienden en kennissen, die speciaal voor jou, of mensen uit je groep, komen. Die gezelligheid maakt de blaren, pijntjes en vermoeidheid meer dan goed. Daarmee is ook de enorme hoeveelheid tijd (inclusief voorbereidende honderden kilometers) die we erin hebben gestoken, bijna vergeten. Het was het allemaal meer dan waard; een herinnering om nooit te vergeten!”

Verzorging
Dit jaar heb ik op drie plaatsen verzorgingsbivak opgeslagen: in Elst op dinsdag, in Woezik op woensdag en in Beers op vrijdag. Na Beers even kijken in Cuijk bij de pontonbrug. Daar trof ik onder anderen neef Wim uit Canada die voor de veertiende keer meedeed. Op dinsdag en woensdag schoof ik na afloop aan op de Wedren.

De te verzorgen groep was wat groter dan in eerdere jaren en dat was in de afbouwfase, waarin ik zit, een beetje een uitdaging. Gelukkig geen klachten gehoord: de gekookte eitjes, broodjes, slaatjes, yoghurtjes, koffie, thee , bouillon en een stoel: het werd allemaal in dank aanvaard. Familie en vrienden van de lopers kwamen erbij en sprongen bij met smeren en aanreiken, met dank aan Daisy.

De gebakken ‘wandelteefjes’ gingen er op vrijdag weer in als koek. Helaas vergat ik de speciaal gekoelde biertjes in Beers uit te reiken en die gingen onverrichterzake weer mee naar huis…

Het was opnieuw een vrolijke boel met kleine looppijntjes. De spullen zijn weer opgeborgen, de herinneringen blijven. Of ik er volgend jaar bij ben, staat in de sterren geschreven; de 109^e Vierdaagse van Nijmegen gaat in 2027 gegarandeerd door.