Close encounters of the Tauros kind - Column Jan van As

In 1977 maakte Steven Spielberg een waar kunstwerk met de film Close encounters of the third kind.  In de titel staat al wat er gaat gebeuren, een ontmoeting tussen mensen, zoals wij allemaal, met buitenaardse wezens.  Bij een ‘encounter’ is de afstand minder dan 150 meter en daarin zijn dan weer allerhande gradaties.  Dus als Spielberg het over ‘de derde gradatie’ heeft dan ga maar gauw kijken, want dan laat hij de buitenaarwdse wezens van dichtbij zien. Het was ook een prachtige film die erom schreeuwt om nog ‘s een keer gemaakt te worden en op IMAX  vertonen. 

Er zijn dingen in die niemand verwacht, en omdat ie gewoon nog bij Netflix te zien is, ga ik er verder niks over zeggen. Het bijna einde is een apotheose die je nooit vergeet met prachtige muziek van John Williams. Ooit was er een vertoning van deze film waarbij de filmmuziek live gespeeld werd, dat was in Den Bosch. Ik was erbij met onze ober JW. Sinds 1977 gebruiken mensen ook de uitdrukking ‘encounter of the third kind’ als ze iets onverwachts of overrompelend zien. Met die titel leiden ze dan hun verhaal in en daarbij wijzigen ze dan soms het cijfer. Vandaar de titel van deze column! 

Het was maandagmorgen en ik wandelde van bijna Nistelrode richting de Udensedreef in Schaijk, en dat zijn nogal ’n paar kilometertjes. Doordat ik met een mevrouw op zoek was geweest naar de wisenten namen we een foute afslag ergens in de buurt van het Slingerpad, en dan kom je daar ooit terecht. De wisenten blijken steeds meer de Nederlandse kampioenen verstoppertje spelen te zijn. Zelfs als de Maashorstclub zelf een excursie Grote Grazers organiseert, is het niet zeker dat je ze ziet.
Taurossen en paarden zijn er genoeg en die kom je ook overal tegen, soms ook op hele smalle stukken groen waar je bijna niet om hen heen kunt lopen. En waar de taurossen soms eigenlijk wel een beetje brutaal zijn en jou met hun loeien op een verkeerd been kunnen zetten, staan de wisenten verborgen achter een bosschage of heel diep in het bos. Een deskundige vertelde mij dat het feit dat je ze bijna nooit ziet, je iedere keer als je ze weer treft, jij weer overrompeld wordt door hun afmeting, want het is een heel groot beest van bijna driemeter en een gewicht van minstens 600 kilo. Maar met zijn enorme kop straalt het dier ook schoonheid uit en als je ooit dichtbij komt, moet je eens proberen ‘m aan te kijken. Niet te lang, want dat is link. Maar ik vond het moment dat zijn en mijn blikken elkaar kruisten erg indrukwekkend.
Volgens de ranger zijn ze pas echt gevaarlijk als er een kalf is, maar dat geldt ook voor de taurossen en de paarden. Door de vakantie zijn er geen fietsende studentjes, dus is het lekker rustig. Als ik zo helemaal alleen daar loop dan kijk ik rond of er geen beestjes zijn, want ik ben alleen en ik wil de dieren niet verstoren. Vooral paarden kunnen hartstikke eigenwijs op het pad gaan staan en soms lijkt het of ze het liefst daarop dat asfalt poepen. Ga maar ’s een keer kijken.
En nu over mijn close encounter. Ik had geen geruis in het struikgewas gehoord of brekende takjes  horen vallen. Het was doodstil in dit gedeelte van het graasgebied van de Maashorst. Opeens stond zij daar in volle glorie, glanzend in het jonge zonlicht, minder dan twee meter van mij af. Er kwam geen gevoel van angst bij me op, maar een gevoel van puur geluk. Haar hoorns leken pas nog gepoetst te zijn en die hadden een flinke afmeting.  Zij knipperde met haar ogen en was minstens zo verbaasd als ik. Daar stonden we dan, allebei doodstil en afwachtende wie de eerste stap zou zetten. Het was een halfwas Tauros, dus een groot kalf van ongeveer acht maanden. Ze leek alleen te zijn en iets in mij zei dat dit op zijn minst een rare situatie was, maar nogmaals, ik was niet bang! Je had me moeten zien.

Ik praat tegen hond en paard en dus koos ik hier ook voor het gesprek. Ik zei: “Hallo schoonheid. wat staan we dicht bij elkaar hè? Mag ik om je heen lopen? Je glanst zo mooi en ik vind jou heel mooi!” Haar antwoord kwam snel, want zij tuitte haar bevallige mondje en loeide heel hard ‘moehoe’ en dat betekent ‘mama’. Zeker weten, want er kwam antwoord uit de bosjes: ‘muuuhhhuuu.’ Mijn nieuwe vriendin keerde ter plekke en met forse tred stapte zij richting de andere taurossen, mij in de opperste verbazing achterlatend . Ik zei nog even: “Bedankt he meid!”

Jan van As