Zondag de dertiende - Column Jan van As

Toen ik bij ons van de dam af wilde fietsen, zag ik enkele fanatieke bekenden op hun mooie racefietsjes op weg naar het startpunt voor een flinke ronde fietsen. Ik moet hen dan voorrang geven, want zij komen van rechts en ik zelfs ook nog eens uit een uitrit. Een van hen riep: “Goed zo Jan, gij dacht bij oew eige tis zondag d’n dertiende, dus ik zet munnen helm maar op”. Hij doelde daarbij op dat lelijke ding op mijn hoofd. Ik dacht nog: huh, zondag de dertiende? Maar beantwoordde zijn opmerking toch maar lachend met: ja, ha ha! 

Het is inderdaad zo dat ik sinds november vorig jaar, toen ze mij met een verlengde achteruitkijkspiegel (voor caravan) van de Udenseweg veegden, mijn E-bike alleen nog maar bestijg met die helm. Ik was op weg voor iets wat vrienden en zo betitelen als een ‘Typische Boomeractie’, oftewel ik ging op weg naar Mill om een exemplaar van het nieuwe album van Anouk te bezorgen bij iemand die altijd aardig is voor mij. Dat album had ik besteld bij Bol.com en was binnengekomen in een fraai hoesje (erg belangrijk). Een exemplaar voor mij en een voor de aardige vriend. Ik draai en koop nog steeds cd’s ja. Ik weet heus wel dat je ook (gratis) het nieuwe album van Anouk kunt ‘downloaden’ en dat bestandje dan simpelweg met je computer naar Mill kunt sturen. En ja, ik weet ook dat je dat boekje ook kunt downloaden en printen. En toch betaal ik netjes 18,95 aan Bol.com, die dan zorgt dat die cd bij mij in de bus valt op de dag dat ie uitkomt. En… beste zogenaamde fans, Anouk moet ook eten en haar Dominique en al die kinderen ook. Bovendien verdient onze beste zangeres het niet om besodemieterd te worden. Ik heb heel veel waardering voor deze vrouw met die geweldige stem en haar prachtige composities.

Voordat ik vertrok had ik nog even op het fietsklokje gekeken en hij gaf een bereik aan van 39 kilometer. Dat noemen ze op die klok ‘de actieradius’. Naar Mill op en neer is volgens mij geen 39 kilometer. Dus na de begroeting van de echte fietsers ging het richting Mill. In Mill aangekomen trof ik nog enkele ouwe Kobusklanten, dus moest ik even buurten en zij wisten waar ik zijn moest. Het huis van mijn kennis staat een stukje van de weg af en dus zag ik al van een afstand dat er geen auto stond. Later werd mijn vermoeden bevestigd, ze waren niet thuis! Dus niks blij maken, geen koffie, niet uitrusten en niks bijbuurten. Ik was zo moe en teleurgesteld dat ik er ook niet aan dacht om die cd in de bus te doen en die ging dus weer mee naar Zeeland. Ik besloot door het swingende centrum van Mill terug te fietsen, maar daar was geen kip te beleven en op een gegeven moment stond ik bij Erica. Het nodigde niet uit om te gaan kijken of ik daar iets te drinken of een ijsje kon kopen. Ik dacht nog even over terugfietsen over Wanroy, maar mijn metertje van de actieradius zei dat ik beter het bord Uden–Zeeland kon volgen, er stond nog maar 1 blokje op de meter.

Daar kom je dan op een breed comfortabel fietspad waar ze in Maashorst een puntje aan kunnen zuigen en dat fietspad is heel erg lang. Na nog een rotonde kun je dan in de verte de mast bij het biogasbedrijf zien. Dat lijkt dan dichterbij te komen, maar het is zo verschrikkelijk ver en… er was niet veel wind, maar de wind die er wel was, die waaide recht om mijn snufferd. Lang leve de elektrische bijstand!

Opeens hoorde ik een riedeltje, zo’n tingelingelingding. Ik was ervan overtuigd dat het uit mijn tasje kwam waar de telefoon in zat, dus dat zou ik straks wel zien. Maar opeens knipperde mijn klokje van de actieradius en gaf aan dat ik nog voor NUL kilometer stroom had. De elektrische bijstand stopte acuut en dan wordt zo’n fiets een heel zwaar object dat je thuis moet zien te krijgen. Het bleek nog erger dan ik dacht, zonder hulp van dat motortje dat heel lange fietspad afleggen. Af en toe slingerend en bijna stilstaand beklom ik mijn eigen calvarieberg. Maar ik kwam in redelijke gezondheid thuis aan, waar ik een briefje in de bus vond.

“We zijn op bezoek geweest bij mijn broer in het ziekenhuis in Uden en wilden jou verrassen met een ijsje… maar helaas Jan is er niet, eet ik zelf wel twee ijsjes, we zijn erg benieuwd naar Anouk.”

Jan van As