Geld - Column Freddy Klooté

“Onze regering is nog steeds aan het prutsen om de begroting rond te krijgen. Eigenlijk, om keuzes te maken wat ze met de zak geld die ze jaarlijks, maandelijks of wekelijks van ons ontvangt, gaan doen. En omdat ze in de club waarmee ze dat aan het bepraten zijn geen meerderheid hebben, is dat nog een hele klus. Er is een groep binnen dat praatgezelschap die veel euro’s aan het meehelpen van Oekraïne om Rusland te verslaan wil geven. Weer anderen willen veel centen richting de blauwe lucht sturen, zodat we weer frisse lucht krijgen. Kleine groepjes willen alleen maar tegen alles stemmen. En zo draait de leiding van ons stipje op de wereldkaart dat Nederland heet, en niet zoals sommigen denken dat we “Holland” heten, rondjes rond de schatkist.

Ondertussen lopen kinderen van de basisschool in de winter in korte broekjes om het onderzoek naar het voorkómen en het vóórkomen van kinderkanker in de juiste banen te leiden. Fietsen duizenden welwillende mannen en vrouwen tegen een helling van Alpe d’Huez op, om geld bijeen te schrapen om diezelfde vreselijke ziekte te kunnen bestrijden. En aangezien ze dat ook vaak doen ter nagedachtenis van een dierbare, is dat, ondanks de ogenschijnlijke vrolijke bedoening, best wel droevig. Makkelijker zou zijn om die “schamele” miljoenen die al deze goedbedoelde pogingen ten behoeve van onderzoek opleveren, te vervangen door de miljarden die het spul in Den Haag jaarlijks wenst uit te geven aan bommen en granaten, aan wapens die niet genezen, maar dood en verderf zaaien. Telkens weer merk ik dat ik wat bozig wordt als ik hieraan denk.

De praatclub “Den Haag en Omstreken” houdt zich ook, voor sommigen te veel maar voor anderen weer te weinig, bezig met onze leefomgeving. Met koetjes en kalfjes, zeg maar. Vooral de ontlasting van onze dagelijkse, noodzakelijke, melkverstrekkers, houdt sommigen ernstig in de greep. Ze gaan op hun vrije dagen soms gewoon op de snelweg zitten om daarvoor aandacht te vragen. En aangezien er nogal wat mensen op zo’n moment geen vrije dag hebben en voor hun werk van diezelfde weg gebruik willen maken, leidt dat soms tot wat ongenoegen. Er zijn ook wel erg veel vliegtuigen in de lucht om mensen over de hele wereld te vervoeren. Ook veel schepen die zich langs diverse Straten een weg banen om hun in andere landen broodnodige spullen af te leveren. En dat is ook weer niet goed voor die mooie blauwe lucht die ik nu zie, als ik naar buiten kijk.

Maar ja, zoals mijn wijze grootmoeder zo’n 65 jaar geleden al tegen me zei: “Niet alles is, wat het lijkt”.

Freddy Klooté