Vrij - Column Freddy Klooté

Is het voor de mens van deze tijd wel mogelijk om vrij te zijn? Zich vrij te voelen? Het aantal regeltjes voor het individu groeit met de dag. Nog amper bij te houden. Ook gemeenten weten wel raad met hun gedachten en het uitvoeren daarvan in regels. Dan krijgen we de provincies. Ook hun eigen beleid. Met eigen regels. 

En dan het land. Ons land, ooit. Verstrikt in nationale, maar vooral internationale regels. Monddood door allerlei afspraken. Vergeefse woede als de voorzitter van Europa, zal ik maar zeggen, dingen roept, waarvan we helemaal niets weten. Protesteren wordt niet op prijs gesteld, want dat brengt weer andere afspraken in gevaar. En dan kun je weer mot krijgen met een ander continent aan de overkant van de Oceaan. Daar hebben ze een president die zich met alles bemoeit wat onder zijn ogen komt. Goochelt met invoerbelastingen. Heeft ook erg lange tenen, dus het gevaar daarop te trappen is niet ondenkbeeldig. Gebeurt het, dan zijn de rapen gaar. Hij voert niet echt oorlog als hij graag een stukje land bij zijn koffie wil, maar zeurt net zo lang, tot er ergens een verdragje ligt dat hem ook verzekert van iets wat op deelname aan het bestuur van dat land lijkt.

In ons kikkerlandje aan het water mag iedereen getuigen van zijn geloof. Na een goal zijn er spelers die hun dank richting hun schepper versturen. Geen probleem. Meestal. In de Ramadan houden we rekening met onze inmiddels landgenoten die daaraan meedoen. En als die voorbij is, dan snoepen we stiekem een hapje mee. Stevig in hun schoenen staande Christenen die in een gebied wonen dat door niet-stevige Christenen de Biblebelt wordt genoemd gaan, onder spottende blikken van andere aanhangers van dezelfde God, maar slapper in de leer zijn, naar hun overvolle kerken. De politie moet zich buitenshuis neutraal houden. Wordt in haar vrijheid beperkt.

En dan de politiek. Als het in een ander land zou gebeuren zouden we niet meer bijkomen van het lachen. Zouden we woorden tekort komen om ermee te spotten. De dag na Prinsjesdag was de eerste confrontatie van het kabinet en de Tweede Kamer. Het leek op de vroegere afleveringen van Monthy Python. Lachen om grappen die eigenlijk te erg waren om er blij over te zijn. Scheldpartijen, nog net binnen, of ver buiten de lijntjes. Beledigingen. Leugens. Bedrog. Beloftes van geen waarde. Gemaakte vriendelijkheid. Messcherpe steken onder water. Niet verteerde wraakgevoelens van eerdere kabinetten. Je zag het allemaal voorbijkomen. En dat ging zo urenlang door. Onderbroken door pauzes voor de lunch en het diner. Wat zal het in de eetzaal gezellig zijn geweest.

Uit andere landen zijn er natuurlijk waarnemers, die alles op de voet volgen. En naar huis berichten: “Van Nederland hebben we niks te vrezen. We zijn vrij om onze plannen uit te voeren”.

Deze week zijn er geen debatten. Onze premier kan niet komen. Hij moet dringend naar de VS voor een belangrijke NAVO-vergadering. Nou, dan zijn we allemaal een weekje vrij.

Freddy Klooté