Groepsgevoel - Column Freddy Klooté

De tijd van de grote sportevenementen is weer aangebroken. Teams verzamelen zich voor wereldkampioenschappen, de Tour de France, de Giro voor vrouwen met fietsen die niet te licht zijn, enz. Supporters maken zich op voor grote reizen, waarvoor meestal vier jaar lang gespaard is. We krijgen via de media het groepsgevoel inclusief de kleur oranje stevig ingeprent. Snollebollekes laat de mensen weer van links naar rechts zwalken, de voorspellingskantoren, -clubs, -kranten draaien alweer op volle toeren en de uitzwaaiwedstrijden worden weer volop gespeeld. Laat ik me beperken tot het WK voetbal. Het groepsgevoel moet sterk zijn, onder leiding van een geboren eenzaat. Ons vreemdelingenlegioen van spelers laat weer eens duidelijk zien dat ons nationaal clubvoetbal helemaal niets voorstelt. Een enkeling haalt nog wel de 26-koppige selectie, maar zelfs die paar spelers die echt in Nederland hun brood verdienen zijn niet onomstreden.

Het groepsgevoel. In mijn lagere schooltijd hadden we ook groepjes. Groepjes die onberispelijk waren, zoals het clubje van misdienaars, en andere clubjes die er meer “op uit trokken”. Die laatste groep trok mij het meeste aan. Samen iets doen wat eigenlijk niet mocht was leuker, maar ook veiliger, dan alleen op pad gaan. Dat op pad gaan bestond meestal uit zwerven door eindeloze weilanden en velden met groeiend voedsel, afgewisseld met boomgaarden met het lekkerste fruit dat je maar kon bedenken. Om alleen zo’n heiligdom te betreden was linke boel, maar samen voelden we ons sterk. Ook als we op heterdaad betrapt werden door boer of knecht. Dan was het wat lacherig vluchten. Er volgende een “evaluatiemoment” : waar gaan we nu naar toe? En de volgende boomgaard werd opgezocht. Wij samen.

Supportend Nederland gaat ook richting “wij samen”. Dat doen we door straten te versieren en oranje kleding aan te trekken. Er is altijd wel een winkelketen die met iets speciaals in oranje aan komt zetten. Als je dat met enkele duizenden aan hebt in een straat, gaat het springen van links naar rechts een stuk makkelijker, dan het in oranje, in je eentje, een boodschap doen.

Het groepsgevoel: de spelersgroep, waar van 26 spelers er 11 geselecteerd worden om bij de aftrap in het veld te staan. Nauwkeurig gadegeslagen door “de staf”. En zo’n staf wordt steeds groter, heb ik het idee. Op dit moment bestaat die groep “speciaal deskundigen” uit meer mensen dan het aantal selectiespelers. Samen heb je dan best een grote groep. Als je kampioen wordt staat ook die hele groep op het veld en dan zie je met hoeveel we eigenlijk kampioen geworden zijn. Het groepsgevoel heeft dan een ruimhartig knuffelgevoel aangenomen.

Vrouwlief en ik vormen samen een groep. Een polonaise zit er niet in. Van links naar echts ook niet. Gelukkig is de beslissing om ‘s nachts wel of niet live naar oranje te kijken snel genomen.

Freddy Klooté