Controle - Column Freddy Klooté

Ondergetekende is opgegroeid in een land, waar de neiging om alles onder controle te hebben erg sterk ontwikkeld was. Begrijpelijk wel, omdat er tijdens vier/vijf jaar bezetting, de controles door onze Oosterburen werden uitgevoerd. Nadat we waren bevrijd, moesten we zien hoe en wat we allemaal weer onder eigen controle konden krijgen. Omdat ik tot de soort “grensbewoners” behoorde, was ik bij de groep die vaak van het ene land naar het andere land reed. Achterop de fiets met mijn Vlaamse moeder. Vanuit Nederland passeerden we daarbij twee grensposten, bezet met controleurs, die we douaniers, in de volksmond “kommiezen”, noemden. Komend vanuit Nederland kwam je eerst voorbij de Nederlandse douane, om een kilometer verder langs de Belgische grensbewakers te passeren. In beide gevallen kon je gecontroleerd worden. Het maakte niet uit of je met de fiets, auto of met de bus de grens over ging. Deze controles waren speciaal in het leven geroepen om mensen te verhinderen met goedkope spullen naar een duurder land te reizen, om die spullen dus met een flinke winst te kunnen verkopen. Velen waagden zich aan het illegaal de grens overkomen. Meestal in het bezit van een flinke hoeveelheid goederen, die op dat moment van naam veranderde in “smokkelwaar”. Voorbeeldje van Nederland naar België: roomboter. Omgekeerd waren dat bijvoorbeeld sigaretten. Hevige wildwesttoestanden deden zich elke nacht voor.

We zijn nu een jaar of zeventig verder en de wereld is op allerlei gebied heel veel slimmer geworden. De boterdouaniers zijn al een tijdje verdwenen. Er lopen nu hier en daar langs de grenzen mensendouaniers rond. In het kader van het asielbeleid wordt langs de grenzen gecontroleerd of er geen asielzoekers stiekem binnen komen. Want dat mag ook niet, net als destijds de boter en de sigaretten. Het woord “asielbeleid” maakt me overigens wel wat onzeker. Wat willen we nou eigenlijk? Ik hoorde toevallig op tv stukje van discussies in de Tweede Kamer over dit onderwerp. Het politiek linkse deel lijkt iedereen wel te willen toelaten en ook te laten blijven. Het rechter gedeelte van onze volksvertegenwoordiging wil zo weinig mogelijk asielzoekers, die zeker niet mogen blijven. Eigenlijk bedoelt die rechterkant dat oorlogsvluchtelingen mogen komen, maar als de vrede in het land van afkomst weer is teruggekeerd, dan moeten de vluchtelingen weer naar huis.
Een echte beslissing is tot nu toe nog niet genomen en, gelet op het aantal partijen dat “onze regering” ondersteunt, hoeven we niet op een voorspoedige oplossing te rekenen. Maar ja, de oorlogen draaien nog steeds overal op volle toeren door, met af en toe een staakt-het-vuren om weer aan nieuwe bommen en granaten te komen, dus de noodzaak om al vluchtelingen terug te sturen is nog niet aanwezig. En zo sukkelen we ook op dit onderdeel van ons menselijk bestaan verder.

Enige hoop verschaffen ons de ongeveer twintig Nederlandse en Duitse militairen die naar Estland zijn gestuurd, om daar de grens alvast te controleren. Niet op overstekende smokkelaars, nee, op binnenvallende Russen.
Niet echt een reusachtige start, maar hoop doet leven.

Freddy Klooté