Huilen - Column Freddy Klooté

Sinds het bestaan van de menselijke soort bestaat het huilen al. Ik kan me voorstellen dat het al begon toen Adam en Eva het paradijs uitgeknikkerd werden, dat er tranen vloeiden. En die uiting van verdriet bleek een blijvertje. Generatie na generatie zette het op een huilen als er weer eens iets goed fout zat. Afgelopen weekend reed de Ronde van Italië door Bulgarije. Bij elke stad die men passeerde stond er een berichtje op je scherm wat er allemaal met die stad was gebeurd. Tot vele eeuwen vóór de geboorte van Jezus woedden er oorlogen. Diverse bevolkingsgroepen brachten een bezoek aan de genoemde steden. Met zeeën aan tranen tot gevolg. En nu, millennia verder, wordt onze beeldbuis overspoeld met tranen. Kijk naar de gesluierde, in het zwart geklede vrouwen in het Midden-Oosten, na weer een raketinslag. Een heftigheid in dat huilen, die wij hier in het westen niet meer kennen. Huilen met een gebroken hart. En het gaat maar door. In de naam van Allah, “de God, de Schepper, de Almachtige”. De aanvallers vechten ook in naam van hun God, de Schepper, de Almachtige. Al moet gezegd dat het in dit geval vooral politieke redenen heeft, zoals het bezit van nucleaire mogelijkheden. En bloeddorstige protestgroepen, die gewend zijn om met huilen om te gaan. 

In Nederland hebben we ook protestgroepen. Die gaan op de snelweg zitten, of zoeken bewust ruzie met de politie. “We willen alleen aandacht voor ons protest”, is hun rechtvaardiging. Laatst ook weer. Met “Free Palestina” op de snelweg gaan zitten. Als je Palestina wilt helpen levert zo’n actie weinig resultaat op. Je kunt dan beter naar Palestina afreizen en kijken wat je daar kunt bijdragen.

Er vloeien ook tranen langs de Nederlandse sportvelden. We zijn bezig met de laatste wedstrijden van de competitie. Clubs degraderen. Tranen bij de echte supporters. Clubs worden kampioen, promoveren of “mogen Europa in”. Tranen van geluk vloeien rijkelijk.

Ook het begrip “azc” kan voor tranen zorgen. Neem het epicentrum van ons asielbeleid, Ter Apel. Afgelopen dag twee grote protesten. Een groep die tegen azc’s was en aan de andere kant van het dorp een groep die daarvóór was. In het midden onze agenten. Huilende mensen die niet/wel wilden dat hun kinderen in een onveilige situatie zouden opgroeien. Vrouwen die niet betast of nagefloten wilden worden. En ook mensen die vonden dat we ons voor vluchtelingen moeten openstellen. Met een regering die, net als vorige regeringen, absoluut niet weet wat te doen. Zich verschuilt achter Europese en andere afspraken.

Tot slot de allermooiste tranen: die stroomden over mijn wangen toen ik de eerste foto’s binnen kreeg van mijn pas geboren achterkleinzoon.

Freddy Klooté