Grimmig? - Column Freddy Klooté

En daar was-ie weer. De winter uit de sprookjesboeken. Met een pak sneeuw. De Gelderlander: “Het Wilhelminapark in Utrecht veranderde van een groene oase in een openluchttentoonstelling van sneeuwpoppen. Om de paar meter staat een nieuw kunstwerk. Ertussen wandelen mensen met een brede glimlach op hun gezicht”. Psycholoog Steven Pont: “Ja, de sneeuw doet iets met ons. We houden van positieve, onverwachte dingen. Dan komt er dopamine vrij en daar krijgen we een goed gevoel van. We hebben geleerd dat sneeuw pret is”.

“Heel Holland plat”, kopt de Telegraaf. Ik denk dat ze “heel Nederland” bedoelen, want voor de Randstad lijkt het er sterk op dat ze de “provinciaaltjes” op hun grondgebied niet heel serieus nemen. Maar goed, een heel ander geluid vanuit “onze” hoofdstedelijke krant. “Scholen dicht, nieuwe rampdag OV, vluchten geschrapt”. Bovendien is strooizout slecht voor de honden. En dan als schrale troost: “Hier moeten we met z’n allen doorheen”.

Het vroor ook. Herinneringen aan vrolijkheid op de schaatsbanen, met veel kraampjes met warm lekkers eromheen, kwamen tevoorschijn. Tochten van Sluis naar Brugge en terug kwamen weer helder in mijn hoofd. Feest. Ontmoeting. Samen genieten. Tot ‘s avonds laat in de weer. De volgende dag vlug weer naar school, ik zat net in mijn eindexamenjaar, en daarna eerst in mijn woonplaats schaatsen en als het begon te schemeren, naar huis om wat te eten en dan snel weer naar Sluis, waar de vaart in het centrum sfeervol verlicht was. Ook in het donker naar Brugge schaatsen met anderen had zijn charmes.

We zullen toen ook wel wat verdeeld zijn geweest. Niet iedereen was geschikt om van een portie blijvende sneeuw te genieten. Maar ik kan me geen krantenkoppen herinneren die spraken van “grimmig weer”.

Grimmig, zo vind ik, is een term die past bij Oekraïne. Of Zuid-Amerika. Of Iran. Of bij delen van Afrika. En sinds enige tijd ook bij Groenland. Dat grote land met die mooie, frisse naam. Waar nog volop ruimte is. Met een kleine 60.00 inwoners op zo’n 2.000.000 vierkante kilometer. Hoort bij Denemarken, hoewel dat land wel erg ver uit de buurt ligt. En dat was ook de president van de Verenigde Staten van Amerika opgevallen. “Dat ligt potjandorie vlak bij ons. Nooit over nagedacht”. Onder de ijsbodem, die 81% van de totale oppervlakte bestaat ligt van alles: mica, lood, zink, ijzererts, diamant en uranium. De eerder genoemde nogal hebzuchtige baas van de VS, verslaafd aan olie, heeft wel zin in zo’n fris nieuw landje erbij. Hij schijnt sowieso een voorkeur voor jong en fris te hebben. Maar dit terzijde. Nu dreigt die president om dit stuk land aan de VS toe te voegen. En dan krijgen we het weer: een grimmige situatie. En dat nog wel tussen spelers van dezelfde club: de NAVO.

Nee, dan toch maar een flink pak sneeuw. Gewoon op de “Hollandse” klei. Het schijnt dat we daar liever van worden.

Freddy Klooté