INGEZONDEN: Mijn hond kan niet lezen…
Ingezonden 181 keer gelezen“Mijn hond kan niet lezen,” zegt het baasje luchtig, terwijl de viervoeter vrolijk los rondrent langs een kilometerslang, groen lint aan de Maas bij Grave. Een prachtig gebied, dat zeker. Maar ook een plek waar bij beide toegangshekken niet één, maar twee duidelijke borden van Rijkswaterstaat staan: wandelen mag, honden aan de lijn.
Het baasje kan waarschijnlijk wél lezen. Alleen… soms lijkt dat selectief. Wanneer ik vraag of hij zich kan voorstellen dat sommige wandelaars bang zijn voor honden, volgt een vaag gemopper. Het gesprek sterft sneller dan een natte lucifer. Duidelijk verhaal.
Nu is het ook wel begrijpelijk. Echt. Zo’n uitgestrekt stuk natuur, water in de buurt, ruimte zat — het is bijna een uitnodiging om je hond even “lekker los” te laten. En laten we eerlijk zijn: zelfs zonder hond zie je de aantrekkingskracht.
Maar ergens onderweg is de balans zoekgeraakt. Want waar de ene wandelaar geniet van een enthousiaste hond die op hem af komt rennen, ervaart de ander precies het tegenovergestelde. En die tweede groep lijkt opvallend vaak genegeerd te worden. Alsof hun gevoel van veiligheid of comfort minder zwaar weegt dan het plezier van een loslopende hond.
Terwijl de regels eigenlijk heel simpel zijn. In veel gebieden in Nederland geldt een aanlijnplicht — ook hier. Niet als pesterij, maar om ruimte te houden voor iedereen. Wie het na wil lezen: de gemeente Land van Cuijk legt het helder uit op haar website.
Dus misschien geen groot betoog, geen opgeheven vingertje, maar gewoon een kleine, redelijke vraag: Zie je iemand aankomen? Lijn je hond even aan.
Want ja, ook mensen zonder hond kunnen best van deze enthousiaste viervoeters houden. Maar liefst op hun eigen voorwaarden — en een klein beetje op afstand.
Marcus en Ingeborg
