Zondag - Column Freddy Klooté

Nou, daar was-ie-dan. De zondag waar tienduizenden mensen uit Keizerstad Nijmegen en wijde omgeving naartoe hadden geleefd. Een dag die in de agenda voor alle zekerheid eruit was gescheurd, zodat er absoluut geen afspraak kon worden geplaatst. Stel je voor. Je partner, ook wel van jouw hobby, maar iets minder erg, spreekt af met tante Jo en daar moet je echt bij zijn. Dat zou tot ernstige verwikkelingen kunnen leiden. Dan kon leiden wel eens omslaan in lijden.

Al wekenlang zag je het aankomen: de dag waarop de plaatselijke voetbalclub geschiedenis zou schrijven. Wat zegt u? Oja, er komt ook een tegenstander aan te pas, maar, wees eerlijk, onze jongens zijn in bloedvorm en de club met tegenstanders, die ik eerlijk gezegd liever de club die nodig is om een echte wedstrijd te kunnen spelen, draait helemaal niet. Was Europees een grote flop en ook nationaal gaat het echt stroef. Dat lijkt een inkoppertje te worden. Heb je de versiering voor je huis al opgehangen? Tickets in huis? Busvervoer geregeld? Dan kun je er tegenaan. De wedstrijd vindt plaats in de kuip. Nee, niet in de kuip waarin vroeger je oren gewassen werden, maar “De Kuip”.

En zo, monter en optimistisch, zetten meer dan 200 bussen vol met supporters met de club uit de keizerstad, zich in beweging. Het andere clubje deed dat ook wel, maar kwam in een file terecht. Typisch voor amateurs. Onderweg werd gezongen en bier gedronken. We waren samen sterk. Gingen naar het nieuwe hoofdstuk in het geschiedenisboek van ons vaderlands voetbal. En we waren erbij. Vanaf 20.00 uur, als de wedstrijd was afgelopen, stonden we anders in het leven. Waren we winnaars. Voor de hele wereld. Ruim op tijd kwamen we in de arena van het prachtige voetbalspel aan. Van de anderen nog geen spoor. Lachen. Er was veel politie op de been trouwens. Raar, want bij een wedstrijd waarvan de uitslag al bij voorbaat vaststaat, kun je onze dodelijk vermoeide politiekorpsen beter eens een vrije dag geven. Maar goed, een tijdje na de geplande aanvangstijd floot de scheids voor het mistige begin van de wedstrijd. Mistig, omdat de wedstrijd van de eeuw blijkbaar ook bij de kaaskoppen uit Noord-Holland wel leefde. En in die streek, vroeger ruw handelsvolk, is alleen iets bekend van een duel met de Spanjaarden of zoiets in de tachtigjarige oorlog. Nou, da’s te lang geleden om nu nog trots op te zijn. Dus gingen er naast een paar busjes met supporters ook een hele rij bussen met vuurwerk mee. Tja, en daar hadden onze Nimweegse jongens niet op gerekend. Ze kregen er tranen van in de ogen. En dat bleef duren tot lang na afloop van de wedstrijd.

Onze trainer was ook niet zo blij, maar hij stelde iedereen gerust. Als de tranen opgedroogd zijn gaan we weer lachen. Eind goed, al goed. Op naar de volgende wedstrijd.

Freddy Klooté