Gerevitaliseerde accu, Marco, Angela en fatbike - Column Jan van As

Het komt niet vaak voor, maar soms heb ik ook wel ’s een soort van ‘Writersblock’, dat is een Engels woord voor dat je bij God niet weet waar je het in godesnaam deze week over moet gaan hebben.

Ik wilde het hebben over tributebands, dat zijn bands die zogenaamd hun muzikale helden een ‘tribuut’ geven en dat doen ze met het exact kopiëren van die band of zanger. Het is dus geen eerbetoon aan Bruce of Toto, maar het doodgewoon zo goed mogelijk naspelen van die muziek.
Misschien ken je het spreekwoord ‘Wat je vaak doet, kun je steeds beter’ en dat is in dit geval ook zo. Er is totaal geen eigen interpretatie. Die bands spelen de nummers van die ene artiest en anders niks, het moet zoveel mogelijk hetzelfde klinken.

Door de wedstrijd op tv werden deze bands bekend en sinds hun optreden op de televisie is hun agenda goed gevuld, want het publiek vindt het prachtig. Als een zaalhouder gaat programmeren dan zal hij steeds vaker voor een of meer van de kopieerders kiezen dan voor een bandje dat hele goeie eigen muziek maakt en zich helemaal suf repeteert in een hok achter het huis. Ze spelen door hen zelf geschreven liedjes die dus nog niemand kent. Als je hoort dat volgende week zo’n bandje ergens speelt dan moeten we daar allemaal naartoe. Door het enorme aanbod van tributebands krijgen nieuwe bandjes steeds minder kans. Son Mieux, Chef Special en Racoon zullen weinig opvolgers krijgen als iedereen de afgetrapte hits van de wereldberoemde bands blijft spelen en de zaalhouders ook liever namaak hebben dan toekomstbeloftes die nu nog bij opa in de garage zitten te ploeteren. Maar Özcan Akyol schreef al een duidelijke column hierover in het BD, dus viel het bij mij af.

Zal ik het dan hebben over de misselijkmakende haat die Angela de Jong in haar column laat blijken jegens Marco Borsato. Marco Borsato is uitgebreid vrijgesproken en aan wie is het dan om hem alsnog als een hele foute man neer te zetten. Zij doet dat wel en dat is niet eerlijk. Maar er was een mooie ingezonden brief in het BD waar een meneer zich afvraagt waarom die Angela dit doet.

Of zal ik het hebben over de fatbikes waar niemand raad mee weet en in feite dit probleem direct opgelost wordt als iedereen die een fiets met elektrische bijstand heeft, verplicht wordt een helm op te zetten. Iedereen van 3 tot 100! Dan hoeft die ene ambulancedokter niet meer de hersenen van een prachtig jong mens bij elkaar te sprokkelen, zoals hij op tv vertelde. En als iedereen een helm opzet, dan is het ook niet meer raar. Sinds ze mij met een caravan-opzetspiegel van de Udenseweg af maaiden, draag ik een helm van de ANWB.

Zo prakkiserend kwam ik bij mijn eigen elektrische fiets. Mijn fiets is niet meer de jongste en kreeg problemen met z’n ‘hart’. Soms moest ik ‘m een beetje helpen en nadat ik dat een paar keer trof gaf hij het zelfs helemaal op. Raad gevraagd, een nieuwe accu is verschrikkelijk duur en ik hoorde bedragen van 500 tot 800 euro’s. Toen kreeg ik een tip om de accu te laten reviseren (nieuw leven inblazen heet in mooie woorden revitaliseren). Dus accu opsturen en toen hij weer thuis was zat er minimaal stroom in, dus moest ik hem eerst vol laden. Maar nou komt het, je moet de accu dan ook weer leegmaken en in de begeleidende brief staat letterlijk: “Ontlaad nu de accu weer door ermee te gaan fietsten.” Zo’n laadcyclus moet je VIJF keer herhalen en na elke nieuwe lading zie je de actieradius (beschikbare kilometers) groter worden. Na de eerste leegrijding kreeg ik 20 kilometers, die moest ik dus zo snel mogelijk weg fietsen, na de tweede stonden er 40 op en inmiddels is de actieradius gestegen tot 63, maar ik moet nog een keer. Tijdens deze lading is het klokje op je stuur niet betrouwbaar, pas als alles binnen in de accu weer op een rijtje staat dan werkt dat weer. Je moet dus fietsen en je weet niet hoever je bent. Sterker nog: als het klokje op 0 staat, kun je nog wel 12 kilometers fietsen, maar niet altijd! Je moet doorfietsen tot de elektrische ondersteuning helemaal wegvalt en dat gebeurt meestal ver van huis en dan moet je met die zware fiets zelffietsend naar huis.

Ochdantoch… nu is mijn A4’tje toch nog vol!

Jan van As