Graafse kunstenaar Pablo Slenders vraagt om één muur en krijgt reacties uit het hele land

GRAVE - Beeldend kunstenaar Pablo Slenders uit Grave zette twee weken geleden een bericht van een paar regels online. Hij zocht een muur. Eén muur, voor één werk, een maand lang, betaald uit eigen zak. Het bericht werd 165.000 keer bekeken, kreeg ruim 1.600 duimen omhoog, 240 reacties en werd 234 keer gedeeld. Bijna vijftig mensen droegen een concrete muur aan, en de teller loopt nog steeds op.

De reacties kwamen uit Groningen, uit Heerlen, uit Rotterdam, uit dorpen waar hij nooit eerder is geweest, en een paar uit het buitenland. Een boer in Ewijk stuurde een foto van honderd vierkante meter blinde schuurgevel met een vlak erf ervoor. In Heerlen wees iemand op de kopgevel van een hoekpand uit 1906, volledig dicht, de hele middag zon erop. Een echtpaar in Lisse rekende voor hoeveel Keukenhofbussen er in het voorjaar langsrijden. Een gebiedsmakelaar in Amsterdam-Osdorp had de toestemming al geregeld en de tunnelwand alvast laten reinigen. Daarnaast wooncorporaties met leegstaand vastgoed en wethouders cultuur die belden over vergunningen. Iemand mailde dat er een logeerkamer klaarstaat, mocht hij tijdens het schilderen onderdak nodig hebben. 

“Ik vroeg om één muur en er kwamen bijna vijftig aanbiedingen”, zegt Slenders. “Ik had gerekend op drie berichtjes uit de buurt. In plaats daarvan zat ik weken achter mijn scherm door te spitten. Dat overvalt me.” Er zat ook een jacht tussen. De eigenaar had één wens: een westernthema. “Dat is natuurlijk niet de vrijheid die ik vraag, maar ik moest er wel om lachen”, zegt Slenders. “En wie weet. Als iemand echt zijn eigen thema op de wand wil, dan praten we gewoon over een opdracht. Daar zijn altijd mogelijkheden voor.”

Een maand zonder opdrachtgever
Slenders maakt muurschilderingen in opdracht. Schetsrondes, presentaties, akkoord van een commissie, en daarna pas de spuitbus en de kwast. Op dit moment werkt hij aan De Vorstin van de Maashorst, een muurschildering van zeven meter hoog in opdracht van de gemeente Maashorst. Daarnaast wil hij één keer per jaar een werk maken waar niemand iets over te zeggen heeft behalve hijzelf. Eerder deed hij dat op een elektriciteitshuisje.

Dit keer wilde hij groter, dus legde hij zelf een bedrag opzij. Geen fonds, geen aanvraag, geen begroting die langs een afdeling moet. De enige voorwaarde die hij stelt is de vrije hand. Wat er op die muur komt weet hij zelf nog niet, en dat is de bedoeling. “Ik weet het nog niet in detail, en dat werkt verademend”, zegt Slenders. “Het laat ruimte voor menselijkheid en voor spontaniteit in het moment. Een beeld vertelt je tijdens het maken soms nog wat het nodig heeft. Die vrijheid is goud.” 

Zijn werk bestaat uit lagen: verf over fotografie over collage, verweerd metaal, stukken papier die eruit zien alsof ze al jaren op straat liggen. In zijn serie Stadsgezichten worden Europese steden vrouwenportretten, Antwerpen, Porto, Madrid. Op een gevel van acht meter wordt dat iets anders dan op doek, en dat is nou net de reden dat hij het wil doen. “In een opdracht vragen ze om wat ik al bewezen heb”, zegt Slenders lachend. “Logisch, want er hangt geld en een groep belanghebbenden aan vast. Maar dat maakt het vaak wel stroever. Deze muur gebruik ik om mezelf uit te dagen en mijn volle stijl aan te spreken, vanuit mijn eigen visie in plaats van die van een ander. Het werk waarmee ik mezelf verbaas ontstaat als niemand vooraf een schets ziet. Die maand betaal ik uit eigen zak, zodat ik aan niemand hoef uit te leggen waarom het anders werd dan gedacht.”

Wat de oproep zichtbaar maakte
Het opvallendst zijn de mensen die er zelf over gaan en meteen ja zeggen. Geen commissie, geen vergaderstuk, geen voorwaarden. Hier is mijn gevel, doe maar wat je wilt, je hebt mijn zegen. “Er wordt vaak gedaan alsof draagvlak voor kunst iets is dat je moet organiseren”, zegt Slenders. “Ik zie het omgekeerde. Er staan honderden muren klaar en er wonen mensen achter die staan te trappelen. Wat ontbreekt is het geld en het loket om die twee bij elkaar te brengen. Dat een gemeente niet weet dat een van haar inwoners een kunstwerk op zijn eigen huis wil, en er ook nog eens de vrije hand bij geeft, zegt iets over hoe we dit georganiseerd hebben.”

Alle aangedragen locaties bewaart hij. Een lijst met adressen, foto’s en de naam van iemand die ja zegt. Zo’n lijst is voor een gemeente, een corporatie of een fonds meer waard dan voor hem alleen. Waar een subsidieaanvraag doorgaans begint met de vraag of er draagvlak is, ligt het antwoord hier al klaar.

“Ik ben dankbaar voor elke reactie en ik zou het liefst een manier verzinnen om al die mensen te helpen”, zegt Slenders. “Dat is voorlopig te hoog gegrepen. Eerst dit ene project goed doen. Maar je weet nooit hoe een bal rolt, en als iemand met die lijst aan de slag wil, dan denk ik graag mee.” 

Street art is een van de drie pijlers onder zijn onderneming. Nu volgt het schiften. Slenders maakt de komende weken een shortlist en gaat die locaties zelf bekijken, want een foto zegt weinig over kijkafstand, ondergrond en de vraag wie er uiteindelijk mag tekenen. Zichtbaarheid vanaf straat weegt mee, formaat, en vooral of de eigenaar het aandurft om vooraf niets te weten. Eind zomer 2027 staat hij een maand op één plek.

Muren aanmelden kan nog steeds via muur@pabloslenders.com, ook voor de jaren daarna. “Stuur er een foto bij”, zegt Slenders. “Dat bepaalt tachtig procent. Aan een adres alleen heb ik niets, aan een foto van je gevel meteen alles.”

Over Pablo Slenders
Pablo Slenders maakt mixed media-stadsgezichten, collages en muurschilderingen. Zijn serie Stadsgezichten verbeeldt Europese steden als vrouwenportretten, waaronder Antwerpen, Porto en Madrid. Hij werkt zonder galerie of veilinghuis, rechtstreeks met verzamelaars en opdrachtgevers.