Achter de feiten aanlopen - Column Freddy Klooté

Misschien ligt het wel aan de ingewikkelde toestanden in de wereld van 2026. Bijna overal is er wel iets dat fout gaat. Te land, ter zee of in de lucht. Maakt niks meer uit. Wat fout kán gaan, gáát ook fout. Moet ik het nog over “het land” hebben? Neem dan “ons” land. Langdurige koude in de winter? Diepe ellende, gladheid, zout raakt op. Geen stroom meer. Geen zand om te strooien. Economie snelt achteruit omdat mensen niet meer op hun werk kunnen komen. Scholen dicht, want leerlingen kunnen er niet veilig komen. Of de verwarming doet het niet meer. Wegens bezuinigingen is die niet tijdig gecontroleerd. En de leerlingen lopen al zover achter. En dat terwijl er nog nooit in de geschiedenis van ons onderwijs zoveel bijlesbedrijven zijn als nu het geval is. En de scholen zelf ook de nodige personele aandacht besteden aan de kinderen die het bij het leerproces zo moeilijk hebben.

Dan de hittegolf. Een frisse zomerwind blaast weer wat optimisme de woonkamer in. Dat duurt kort want het journaal in diverse landen ontploft van de ellende met de weersomstandigheden. En wat daaruit voortkomt. Op de Spaanse tv hebben ze maar liefst zes kleine beeldjes in één beeld gevangen, met in elk beeld een verslaggever ter plekke. Verslaggevers die beelden laten zien van “hun” gebied. Met intense hitte, modderstromen die alles in hun kracht meenemen. Van een aardbevinkje, droogte, bosbranden. Kortom van diverse rampen die de zomer van 2026, net als die van 1976, in de geschiedenisboeken zal plaatsen. Of er dan nog iemand geschiedenisboeken gebruikt en ook leest, of sterker nog, uit studeert, valt te betwijfelen.

Ons kabinet is ook weer begonnen. Terug van reces en vol goede moed om als absolute minderheid, medestanders voor haar begroting te zoeken. Wie gevraagd wordt om mee te doen, voelt zich machtig: “Ze hebben ons nodig”. Wie niet gevraagd wordt lacht schamper: “Wacht maar tot ze ons ook eens nodig hebben”. Ik las ergens dat het wel een paar maanden kan duren voordat er misschien wel een akkoordje bereikt kan worden. Met veel water bij de toch al te lang bewaarde wijn. Tja, en als er intussen iets gebeurt, dan lopen we alweer achter de feiten aan.

Zoals bij dat betrekkelijk kleine bosbrandje bij Venray. “We hebben niet genoeg materialen en personeel”. Het is natuurlijk ook weer onze schuld, want we zijn als inwoners ook verantwoordelijk voor de toestand van het klimaat. Ook al in 1976 hadden we, zoals we dat op de lagere school al hadden geleerd, een zeeklimaat. En als daar in de grote vakantie een tropisch weekje bijzat, juichten we allemaal. Hetzelfde in de winter. Toen we in 1962/1963 een fikse, niet bij een zeeklimaat passende winter hadden, en we maanden konden schaatsen en plezier op het ijs beleefden, waren we gelukkig. Niemand mopperde dat we een Noorpoolklimaat tegemoet gingen.

Achter de feiten aanlopen. Onze overheden zijn er goed in. Neem de boerenactie op de snelweg A59 van vorige week. Tractoren op de snelweg. Mag niet, maar de politie kneep een oogje dicht. Dat kan, tenzij er iets onverwachts gebeurt, waardoor het plotseling eigenlijk niet kon. Het kostte twee mensen het leven. Veel discussies natuurlijk. Maar, het was weer achter de feiten aanlopen.

Freddy Klooté