Lezing - Column Jan van As

Het is goed voor te stellen dat niet iedereen weet wat een ‘lezing’ eigenlijk is. Daarom een korte uitleg. Bij een lezing spreekt iemand een tekst uit die een uitleg of een verslag is en dat duurt meestal dertig tot veertig minuten. Meestal is een lezing een serieuze aangelegenheid, maar sommige sprekers maken ook teksten waarmee ook wel ’s iets te lachen valt.

Mij wordt ook af en toe gevraagd om iets te komen vertellen over muziek, horeca of over de radio. Sommige organiserende clubs vragen specifiek om een column die iets met hun vak of hobby te maken heeft. Bij ’n kynologenclub (hondenmensen) heb ik al meerdere columns voorgedragen die al in deze krant hebben gestaan over Zappatoo en Prince.

Deze keer was ik uitgenodigd om in het dorp waar ik opgroeide (niet waar ik geboren ben) te komen vertellen over festivals die ik ooit met een stel andere allesdurvers heb georganiseerd. Het leek destijds net alsof wij dat zomaar geregeld hadden. Ons grote geheim was een beroemde impresario/boekingskantoor die onze kracht achter de schermen was. Door via onze namen te boeken had hij minder risico om het schip in te gaan. Dat ging drie keer goed, maar ook toen waren er al klootzakjes die er met de buit vandoor gingen. Al met al een leuk verhaal om live te komen vertellen.

Dus ging ik de Maas over om tijdens een mini-festival met twee bands mijn verhaaltje te gaan vertellen aan enkele honderden mensen. Al die mensen hadden van tevoren te horen gekregen dat Jan van As uit Zeeland het verhaal van de concerten zou komen vertellen, zij wisten dus dat ik zou komen. Die mensen hebben mij jarenlang niet gezien en ik hen dus óók niet.

Toen ik het feestterrein betrad voelde ik me een beetje Frans Bauer. Al die mensen wezen naar mij en mijn naam zoemde rond. Maar; mensen zien er op twintigjarige leeftijd heel anders uit als bij zestig of zeventig, dat scheelt nogal wat rimpels, haarlokken en kilootjes.

Ik had al meteen twee meneren bij me die vroegen of ik hen kende. Nee dus, ik kende ze echt niet. Ze werden beiden een beetje boos en herhaalden “Kende gij mij echt niet?” Sommigen werden pissig! Die ene zei zelfs dat ik nog intiem was geweest met zijn zusje en toen ik zei “Die ook al?” noemde hij mij een flapdrol. Een andere bezoeker vertelde uitgebreid dat hij een hekel had aan “kels met een veter in de reet in Amsterdam en die verrekte asielzoekers die ons alles afnemen”. Pfff! Oeioei.

Maar gelukkig was ik toen aan de beurt om mijn lezing te houden. In mijn verhaal staat ook ons avontuur met de Golden Earring. Doordat het impresariaat het niet goed geregeld had, was er geen eten voor deze toen al beroemde band en zodoende zaten Barry, George, Cesar en Rinus bij ons mam in de keuken aan de uitsmijters Als je zo’n verhaal vertelt dan heb je succes. En voor al die mensen die na afloop vroegen of dit echt is gebeurd, nogmaals, dat is echt gebeurd.

Het was een bont gezelschap. Er was een meneer die ik er nog steeds van verdenk dat hij vroeger in de Kapel van de Maria Onbevlekte Ontvangenis mijn kerkboek heeft gejat dat ik voor de communie had gekregen van Tante Bep uit Rotterdam. Hij vertelde trots over zijn broer die advocaat was en helaas wist ik daar alles van af, maar daarover een andere keer meer!

Ik was hem, wat we bij ons thuis noemen ‘scheitebeu’ en… kreeg hulp uit het paradijs! Want gelukkig stond Frans er opeens. Die kende ik wel, want hij was de man die destijds bij mijn papa een nieuwe afstandsbediening kwam brengen voor de tv. Fluitend liep hij op 5 oktober 2007 het niet afgesloten appartement binnen. Ons Pap was buiten medeweten van Frans die nacht overleden en lag met zijn goeie pak opgebaard op zijn bedje… Frans schrok zich rot en die van ons lag in een deuk daarboven in de hemel!

Jan van As