Bicicleta de Dama - Column Jan van As

Deze schrijfsels vertellen regelmatig over wat ik de laatste week beleefd heb en deze week ging het over een damesfiets. Die fiets werd bestuurd door een aardige hoogblonde Roemeense jongeman en die noemt zo’n ding een biclcleta, maar dan spreekt hij de a uit als een uh. Het was een damesfiets, dus noemt hij het “bicicletuh de dama” en dat zegt hij razendsnel en voor ons dus onbegrijpelijk.

Vanwege de aspergeoogst zijn er nogal wat Roemenen bij ons in de buurt en in het bijzonder rond de graasgebieden. Daar zijn enkele enorme velden met kilometers wit plastic dat de asperges tegen moet houden omdat die in het donker beter groeien niet van de zon houden.

Toch? Ik denk altijd net als Johan Cruyff, in logica, en vraag me af wat die mensen doen als ze midden op dat veld zijn en een sanitaire verplichting voelen. Soms staat er een Dixi, maar de afstand is zo groot dat ik zou kiezen voor “Gods water over Gods akker”.

Ik trof die jongeman op het bekende kruispunt van de Udense Dreef en Weversweg, midden in het graasgebied waar onze eigen wildebeesten lopen. Toen hij aankwam met zijn mooie elektrische damesfiets stonden er nogal wat van die Taurossen op het pad en er was geen mens te zien, dus evacueerde hij even achter de hekken bij de picknicktafel. En daar kwam ik even later aangelopen. Ik vroeg hem of hij bang voor ze was en al snel opende hij de poort en kwam bij mij op het mooie nieuwe bankje zitten.

Toen de taurossen zonder ons ook maar een blik waardig te tonen, maar weer ‘s richting Nistelrode sjokten, kwam er opvallend veel verkeer op gang. Meerdere mensen hadden staan wachten tot die grote groep (kudde) vond dat ze maar ‘s richting Nistelrode moesten gaan voor het beste gras.

Na al die jaren blijft het een indrukwekkend gezicht als er zoveel van die dieren bij elkaar zijn en in dit geval ook nog compleet met ‘n kalfje dat om hen heen dartelt en tussen al die dezelfde enorme dieren zijn moeder weet te vinden. En terwijl moeder doorsjokt weet die kleine haar uier te vinden. De Roemeense jongen vertelt dat in Roemenië op de enorme vlaktes ook grote koeien lopen en hij noemt die niet Tauros of Wisent, maar beschrijft wel een enorm dier. De discussie tussen ons liep niet bepaald vlekkeloos. In het begin spreekt hij alleen Roemeens en ik denk dat het Pools is, dan gooit hij er Duits bij en ik herinner mij dat ik ooit een Roemeense meneer een lift heb gegeven die vloeiend Frans sprak, maar toen zei mijn medebankzitter dat ie wel ‘a little bit English’ kan. En dat werkte. Ik vroeg hem of hij op weg was naar een van de aspergevelden en dat was zo.

Maar vandaag niet om te werken. Hij ging voor een weekje terug naar huis in Roemenië en vertelde dat hij met een “cheap flight” vanuit Duitsland goedkoop vliegt naar een stad vlakbij huis. Hij ging even afscheid nemen bij zijn vrienden en had daarvoor de fiets van de vrouw van de asperges geleend. Het was ‘n een zeer charmant peperduur rood elektrisch karretje waar hij voorzichtig mee moest doen. Ons gesprek ging van vliegen naar Bruce Springsteen en van dure fietsen tot de film over Michael Jackson. En… we kregen gezelschap. Een meneer zette zijn fiets een meter voor ons op slot, als een soort hekwerk, murmelde iets en ging binnensheks aan de enorme tafel zitten. Ik vond het raar dat hij zijn fiets zo dicht voor ons en op slot zette en daar zeg ik dan iets van. Er kwam geen reactie en hij begon een shaggy te rollen. Mijn versgevonden vriend besloot verder te fietsen, want hij moest op tijd terug zijn met die fiets. Hij verraste mij door de omhelzing (hug) die mij te beurt viel en hij vertrok richting Inkakamp.

Toen zei de man met shag dit: “Ik denk dat er ergens een vrouwke haar dure elektrische fiets kwijt is, gij nie?” Ik zei dat ik dat een domme opmerking vond over zo’n aardige jongen die hij helemaal niet kent, maar hij zei dat hij niks had met dat volk dat hier alles komt weghalen. Toen ik zei dat die jongen wel voor ons de asperges uit de grond haalde, zei hij dat hij geen asperges lust, want die smaken naar zeik (waarom moet ik nu aan die Dixi denken?) en dat je pis ervan stinkt.

Ik had liever gehad dat die blonde jongen nog even was blijven buurten, in plaats van die snorrenman die ik eigenlijk een enorme Lal vond. Maar dat woord moet je dan uitspreken op zijn Roemeens en dan klinkt die A als en Uh…

Jan van As