Kipnuggets getverdemme! - Column Jan van As

Het is me nog nooit overkomen, maar eens moet de eerste keer zijn en mijn dierbare zegt dan: “Tja jongen, zo begint dat.” Ik weet dat het een geintje is. maar het zet me wel aan het denken. Wat is er aan de hand: ik reed vanmorgen om half zeven onze dam af met de volle overtuiging dat het half acht was. Het viel mij op dat het minder druk was op de weg richting “ons bosse”. Dat is dan vooral te merken op de Voederheil en de bijbehorende rotonde waar ik soepeltjes kon passeren. Dus was ik ook een uur te vroeg op het Wout de Grootplein, waar enkele mensen hun auto’s aan het laden waren na een weekend Inka-kamperen. En waar ik ook een kennis met zijn zoon trof. Die zoon had een awkward experience beleefd zei hij. En dat zeI hij dus om kwart voor zeven in de ochtend tegen mij. Makkelijk vertaald betekent dat, dat hij in een gênante ervaring was geraakt.

Hij had zitten chillen in zijn mooie autootje en was met een vriendin die hij vanaf de bioscoop mee naar Zeeland had genomen. Om muziek te luisteren en wat daar dan bij hoort. Maar toen hij weer wilde vertrekken, wilde de auto niet aanslaan en daar had ie al vaker last van gehad. Dus moest papa voordat hij ging werken even met hem mee naar de auto en waarschijnlijk zouden ze hem aan de kabel hangen. Toen ik wegliep vroeg ik mij af of ze de auto aan de accukabel zouden gaan hangen of aan de trekhaak van papa. Ik liet de familie verder met rust en het zal allemaal wel goed zijn gegaan, want toen ik na twee-en-een-half uur terugkwam bij mijn auto, waren zowel pa als junior verdwenen.

Vandaag neem ik de lezer mee naar een van mijn favoriete rustplekjes, namelijk bij het bankje en de picknicktafel bij het kruispunt van de fietspaden van de Weversweg en Udensedreef in het graasgebied. Volgens mij leest de bankjesbeslisser bij de gemeente ook deze column, want na mijn verhaaltje Benkskes van 10 maart j.l. is dat gore bankje vervangen door een spiksplinternieuw exemplaar! Hulde aan de beslisser!

Ik kom daar niet via het fietspad, maar via een pad in het gras dat uit de Zellandse bosse recht tegenover dat bankje uitkomt. Het pad is een klein kilometertje lang en meestal loopt er wel een Tauros of een paardje. Toen ik net door de poort kwam zag ik dat het bankje bezet was, dus moest ik even balen, shit: bankje bezet. Ik zag vanuit het bos dat er twee mensen op zaten en vlak voor hen stonden hun fietsen en een ‘n stuk of zes Exmoor Ponies en ik vroeg me af bij welk aantal het een ‘kudde’ genoemd mag worden. Terwijl ik daarover nadacht zag ik het vrolijke duo bij het bankje aanstalten maken om weer op hun stalen rossen te klimmen en weldra fietsten ze richting Nistelrode. Zodra zij weg waren kwamen de paardjes in beweging en twee van hen begonnen te snuffelen aan het bankje en een van die twee schopte zelfs tegen iets aan.

DIT IS GEEN GOED TEKEN MENSEN!

Die dieren hoopten iets te snoepen te vinden dat het olijke duo had achtergelaten terwijl de boswachters en andere medewerkers van de Maashorst heel vaak vragen om niks te voeren omdat dat gewoon gevaarlijk is. Stel je voor dat zo’n Tauros even bij je komt schooien om iets lekkers! Toen ik ter plekke was zag ik dat waar het paardje tegen schopte een frisdrankpakje was dat behendig doormidden was gebeten. De bankzitters waren geen jongens met fatbikes, maar een meneer en mevrouw die zonder de elektrische ondersteuning nooit daar terecht waren gekomen. Beetje jammer allemaal. Maar het is niet een op zichzelf staand feit, want kort daarop gebeurde het nog een keer, namelijk afgelopen vrijdag. Ik kwam tegelijk met een meneer met een fiets (ik uiteraard te voet) bij het bankje aan. Daar waren mensen op bezoek geweest om hun maaltijd van de Subway te nuttigen en die bestond uit een doosje met het meest smerige wat ik ken, kipnuggets! Daar ben ik echt allergisch voor en het lege doosje was zo vet en vies dat je mij wel kunt begrijpen. Aan dat doosje had een paardje al gegeten en er zat bloed op dat doosje waar ik eerst dacht dat het ketchup was. De meneer en ik vonden het allebei een beetje vies om mee te nemen, maar toen ik richting Zeeland ging besloot ik om toch maar even door de knieën te gaan en het spul in een prop van het zakje mee naar huis te nemen, want in de Maashorst zijn nergens prullenbakken.

Jan van As