Strakke bukskes - Column Jan van As

Op zondag ga ik regelmatig naar Maas & Waal en moet dus op tijd terug zijn van mijn ochtendwandeling. Dan loop ik het ‘Rondje om de molen’ in het Mineursbos. Dat strekt zich uit van de Reekseweg naar de Reekse molen en dan naar het Rustven en weer richting Zeeland. Dat zijn 8.806 stappen en met mijn lange benen is dat 6,1 kilometer volgens de StepsApp.

Deze week ook weer, ik kwam van onderen bij de molen en daar staat ter linker zijde een bankje. Dat bankje is een beetje vies en laat dat een tip zijn voor de hogedrukspuit van de gemeente! Als je op dat bankje zit, dan kijk je uit op het bandenbedrijf en de Spar, benzinestation en de Carwash. Hopelijk weet je nu waar ik ben en als extra informatie deel ik nog mede dat je dan bij een bordje zit waarop staat ‘Dennenlaan’. Vanmorgen was het alles behalve rustig bij dat bankje! Er zaten reeds twee dames en ze riepen mij al van verre: “Heij Jantje, kom je ook strakke bukskes kijken?” Die ene herkende ik, want zij heeft ooit een blauwe maandag bij ons gewerkt en is echt een tof wijf, met wie je erg kunt lachen, maar samenwerken is iets anders. Nog immer vrijgezel, zegt ze. Met haar vriendin gaat ze dit jaar voor de heelveelste keer de Vierdaagse lopen en daarom trainen ze elke zondagochtend, weer of geen weer, hun kilometers en meestal hetzelfde traject: van Heesch naar Velp, daar even buurten bij tante en dan via Schaijk weer terug.

Ze zagen er heel degelijk en ouderwets professioneel uit. Ze droegen een lange rok en je zag geen benen, want zij droegen geitenwollen sokken in grote lage gympen. Volgens mij hebben ze straks bij de Vierdaagse een witte blouse aan met epauletten op de schouders en een groen sjaaltje om, want dat is zo’n beetje het Vierdaagse-uniform.

Ik denk dat dergelijke types in het hoofd van Toon Hermans zaten toen hij de ‘wandelclub’ schreef, Jo met de banjo en Mien met de mandoline. De ene at een appel, de andere een boterham en in een klein thermoskannetje zat koffie.

Al snel begon de uitleg over de strakke bukskes. Ik heb al verteld over het uitzicht op dat bankje, er komen mensen langs die links van jou van de Rutstvenseweg afkomen, er komen ook mensen van de weg tussen de bandenhandel en de Spar en er komen ook mensen achter die wasserette vandaan. Regelmatig (zondagmorgen) komen er ook pelotons fietsers op je af en die passeren je heel erg dichtbij op hun weg naar de rijksweg of de Dennenlaan. De dames bedoelen dus de kleurige kleding van de zondagse wielerclubs. Deze blije pelotons zijn al heel vaak onderwerp geweest van comedians en tonpraoters. Beetje flauw, want deze mannen zijn hartstikke stoer. Elke zondag hijsen zij zich in ‘n strakke broek of pakje, trekken de schoentjes die vastklikken op de trappers aan, helm op, jackie aan of ergens aan de fiets, en zetten tegenwoordig keurig een helm op. Die pelotons kunnen bestaan uit 10 mannen, maar ik ken ook een groep die met ongeveer honderd leden fietst. Belangrijk aspect is ook nog dat iedereen in het peloton meestal hetzelfde broekje, maar op zijn minst allemaal hetzelfde t-shirt draagt. Deze shirts hebben dezelfde kleur en worden gesponsord door een of ander bedrijf, waarbij opvalt dat het vaak tegelhandels ,autobedrijven of aannemers zijn. Ze hebben dus allemaal dezelfde kleur en daardoor worden deze pelotons aangeduid met kleuren. Als ik met mijn hond op een pad loop dan hoor ik opeens achter mij ‘Hond & Man’. Dat zegt dan de voorste tegens de volgende twee en die geven dat dan weer door. Dus ik hoor dan soms wel twintig keer: ‘Hond & Man!’ En… ze zeggen allemaal goeiemorgen. Zo mooi!                                                

Meestal zijn het mannen (ja, soms zit er ook een meisje tussen) die al heel lang samen fietsen en, tja, ook allemaal een behoorlijke buik hebben ontwikkeld. Maar ze kunnen allemaal wel de blije groet waarderen van Jo met de banjo en Mien met de mandoline.

Dan is daar opeens de ploeg van de Bossche  sportschool met paars-groene pakjes en dat zijn dus sportschooltypes. Het zijn er niet zoveel (15 of 20) maar dat was genoeg om de meisjes van de wandelclub een spontane tweestemmige kreet te ontlokken: “Zo heilige moeder, da zing lekkere bukskes!”                

Jan van As