Raoul & Sjakie - Column Jan van As

Onze Pap was ’n echte cowboy. Niet alleen vanwege de cultuur van die Amerikanen, maar vooral door de muziek. Hij had al een mooi rijtje lp’s van de groten der cojboj-aarde: van zijn grote held Don Williams, die hij de Gentle Giant noemde, tot uiteraard Johnny Cash, waar ik nu dankzij hem zo ongeveer alles van heb! Hij was ook een danser en kon genieten van de shows op tv waar linedance in voorkwam. Vooral als de violisten de dansers helemaal dol maakten, genoot hij daarvan.

Op ’n dag was er een linedance-demonstratie in het bejaardenhuis. Ik zorgde dat hij daarbij kon zijn, maar dat werd een teleurstelling. Er was een discjockey die constant lulde en de dansers bleken gewoon de bewoners van een ander tehuis te zijn die met ‘n rollator arriveerden. Niks geen violisten en trompetters die op tafels springen, maar een plastic pickupje en die lulfiep, zoals ons pap hem noemde. Thuis greep hij weer terug op zijn lp’s en cd’s en zorgde daarbij door met zijn vingers te trommelen voor de ritmische begeleiding.

Ik ging elke zaterdag naar de muziekwinkel in Nijmegen. Een van die jongens vroeg toen aan mij of wij bij Kobus ook countrymuziek draaiden, want hij had iets leuks. Hij had een liedje dat heette All you ever do is bring me down van een band die The Mavericks heette. Toen ik dat hoorde dacht ik niet aan Zeeland maar aan Druten, want ik wist zeker dat onze ouwe cojboj dit mooi zou vinden. Toen bleek er ook al een album (cd) te zijn en daar stond het nummer op dat wij de komende jaren scheitebeu zouden worden, want dat draaide hij constant. Dat was Dance the night away. De zanger van die band was Raoul Malo en op kamer 4 in Druten heette hij Roel Maloe.

Maar ja, het leven gaat door en de linedancers hielden het langer vol als onze Pap die in 2007, geïnspireerd door de vrachtwagenwesterns die hij gelezen had, zei dat hij naar de eeuwige jachtvelden vertrok. Die reis ondernam hij op 87-jarige leeftijd en ik erfde al zijn muziek waarvan de luisteraars van Mfm regelmatig nog kunnen genieten.

Toen ik enkele jaren geleden al onze Kobus-lp’s verkocht, kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om de Freddie Fender, Willy Nelson, Garth Brooks, Merle Haggard etc. weg te doen voor een habbekrats en die staan nog heerlijk in onze garage achter een gordijntje tegen het stof.
Zelf moest ik ooit op zo’n linedance-middag draaien en behalve Boot Scootin en Achy Breaky Heart van de papa van Miley Cyrus (Billy Ray) bleek ook Dance the night away van ‘Roel Maloe’ een dikke danshit.

Vanmorgen stond in de krant dat Raoul Malo op 60-jarige leeftijd was overleden aan kanker. Uiteraard dacht ik aan onze Pap, maar ik dacht ook “Nou komt ie Sjakie Bongers tegen!”

Sjaak Bongers was mijn collega destijds in de korte periode van het bestaan van L-fm. Sjaak had daar samen met Peter een ware countryshow. Een uur lang draaiden ze de muziek van de cowboys en de stem van Sjaak zullen we nooit vergeten. Met een donkere en luide stem kondigde hij de plaatjes aan en hij had er ook ooit een verhaaltje bij. Nooit zal ik vergeten hoe hij Merle Haggard aankondigde, dat deed ie nog Amerikaanser dan Johnny Cash. “MurlHeggert”, prachtig! Als Sjakie (officieel Jacques) The Mavericks aankondigde, en hij draaide ze nogal ‘s, dan noemde hij altijd de naam van de zanger Raoul Malo alsof ie hem gisteren nog was tegengekomen!

Maar ja, ook Sjakie is reeds enige tijd geleden veel te jong naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Wie weet komt ie daar Merle Haggart en Raoul en ons Pap tegen.

Jan van As