Tradities - Column Jan van As

Tegenwoordig horen we allemaal steeds vaker de opmerking ‘Alweer een traditie weg!’ Persoonlijk heb ik vorige week ook met een traditie gebroken, ik ben gestopt met het versturen van kerstkaarten. Elk jaar liet ik bij een firma in Amsterdam een mooie foto van mijn hondjes op een kaart afdrukken en met de betaalbare speciale kerstpostzegels verstuurde ik die naar meer dan honderd mensen. Mijn traditie werd vorig jaar al bedreigd toen bleek dat het fotokaarten maken bijna in prijs verdubbeld was. Op de laatste kaarten stond toen nog een foto van een bejaarde Zappatoo. Er is geen hondje meer en bovendien zijn nu ook de postzegels zo duur geworden dat je ze goedkoper zelf in de wereld kunt gaan rondbrengen.

Vorig jaar overleed correspondentievriendin Jennifer in Engeland, met wie ik brieven uitwisselde sinds we op achttienjarige leeftijd onze verkering verbraken met wederzijdse toestemming, omdat we toch wel ver weg van elkaar woonden. Er gingen kaarten naar Nieuw Zeeland, Australië, Schotland, Duitsland, België, Afrika en Spanje. Je bent natuurlijk gezegend als je zoveel mensen over de wereld kent en dat heb ik altijd gekoesterd, maar gelukkig is er ook e-mail.

Behalve dat ik al mijn vrienden, familie en kennissen verspreid over de aarde bedacht met een kaart, was er ook elk jaar een heel speciaal adres op het Achter Oventje in Zeeland. Als ik ooit iets later was met kaarten sturen, dan was haar kaartje een teken dat ik moest opschieten. Het waren meestal kleine kaartjes in een envelopje en aan het handschrift kon ik al zien wie de afzender was: Corry van de Berg-van Dongen. Heel lang geleden was zij bij ons een van de poetsvrouwen die met een gezellig clubje zorgden dat het bij ons altijd spic & span was.Maar eigenlijk was dat maar bijzaak, dat poetsen. De dames waren vriendinnen, ook voor Peter en mij. En reken maar dat we lol hadden!

Met Corry overkwam mij deze week wat iedereen wel herkennen zal. Je bent van plan om ’s een keertje langs te gaan en op de een of andere manier komt het er dan niet van! Corry was ook tot op zeer hoge leeftijd interieurverzorgster bij de ouwe baas van het Gildehuys en toen hij begraven werd kon ze er al niet meer bij zijn, dus moest ik opschieten. Daarna hoorde ik van haar familie dat ze me waarschijnlijk niet zou herkennen. Dat overkwam ook mijn eigen moeder, die ook Corrie heette. Daar kwamen ook familie en bekenden die zij jaren niet gezien had en die vroegen dan met luide toon: “Och tante Cor, ge kent me toch wel?” Nee mens, je bent gewoon te laat!

En dan is daar opeens de rouwkaart en donderdag zaten we op ‘t Oventje te wachten op de binnenkomst van Corry. Toen de jongens met hun moeder binnenkwamen voelde je een positieve verwondering bij de aanwezigen. Corry lag niet in een kist, maar op een soort van bak met over haar heen een veelkleurige sprei. Onder die sprei zag je de contouren van haar kleine lichaam en dat was allemaal, ook weer kleurig, afgedekt met heel veel bloemen in ook weer veel kleuren.

En toen moest ik denken aan Dolly Parton, ze schreef en zong haar prachtige liedje Coat of many Colours. Dat liedje ging over haar moeder die voor haar een jas had gemaakt met lapjes kleurige stof van allerhande gedragen kleding. Met enorme trots heeft zij die jas jarenlang gedragen.De sprei van Corry was gemaakt met allerhande gehaakte lapjes, dat is een monnikenwerk en dit ‘patchwork’ was dus eigenlijk een enorm Corry-kunstwerk.

Na een mooie dienst met veel blije foto’s, waarbij we een inkijk kregen bij 93 gelukkige jaren, hebben we Corry uitgezwaaid. En met haar ook mijn traditie van kerstkaarten sturen, want zonder Corry zou ik toch maar te laat komen!

Jan van As