Caesar - Column Jan van As

Op ’n zonnige zondagmiddag besloot ik een ijsje halen. Van mijzelf mag ik wel zo’n reuzebeker met softijs oplikken, maar… dan moet ik er wel eerst iets voor doen! Dit vanwege het evenwicht der calorieën die in zo’n reuzebeker ruimschoots aanwezig zijn. Na een korte vergadering met mijzelf (toppunt van eenzaamheid) werd het besluit genomen: ijsje mag wel, maar met de fiets gaan halen in Heesch!

Ik wil dan graag door de bossen fietsen, maar weet eigenlijk van tevoren al dat het hartstikke ingewikkeld is om het fietspad naar Heesch te zoeken. Meestal kom ik daar via Nistelrode en dat zijn nogal wat kilometers! Dus op naar de boswachter en later bij de PNEM (Naat Piek) het Slingerpad op. Als je daar fietst dan kom je al snel bij een grote open plek in het bos waar het meestal gezellig is. Daar zijn jongens aan het voetballen, zitten opa’s en oma’s op een kleedje met ’n pot koffie, zijn hele families aan het badmintonnen en doen de jongste kinderen een wedstrijd wie het hardst kan gillen. Al met al dus hartstikke gezellig. Ik stopte daar ook even voor de doorbloeding van mijn achterkant, die onlangs dat peperdure zadel toch behoorlijk gepijnigd wordt omdat niet alle paden even strak geasfalteerd zijn en beschadigd zijn door vorst en slijtage. Ik wandel dan een stukje of ga even op de bagagedrager zitten.

Terwijl deze senior met helm en zonnebril daar een beetje zit rond te kijken, hoor ik achter mij in het hoge gras blije geluiden van kinderen die hun ouders hebben gevonden. Hoi pap hoi mam, helemaal gelopen vanaf het ziekenhuis! Daar heeft opa hen gedropt! Als ik kijk zie ik een beeld uit mijn jeugd: Lassie, Rex, Rin Tin Tin en onze eigen Joris. Er staan ’n paar jochies en meisjes en de hoogblonde langharige woordvoerder is met een grote riem verbonden met een hondje. Voordat de lezer nou zegt “Och wa skon” dat hondje herken ik meteen omdat wij vroeger een Rottweiler (Joris) hadden en daar is dit hondje familie van, het is een Mastiff. En ook nog eens niet zomaar een Mastiff-JE maar een Bullmastiff, dat is een joekel waar je bang van wordt. Bijna 80 kilo schoon aan de haak en ze worden zomaar een meter hoog, vanaf de oren gemeten. Ik werd ontroerd door dit beeld, het dier deed precies wat zijn kleine baasje deed die even bij zijn ouders ging liggen. Dat deed Caesar dus ook, ik weet niet of hij zo heette maar hij leek op de hond van Robbie Williams en die heette zo. Er werd druk verteld en de limonade stroomde rijkelijk. Toen de jonge bende besloot om even te gaan voetballen vond Caesar dat hij ook achter de bal aan moest rennen en de voorstelling werd dus nog veel mooier. Ik geniet als ik zie dat een hond het zo getroffen heeft met zo’n leuke familie.

Er bleken nog veel meer hondjes te zijn en zoals altijd is dat geen probleem zolang er maar geen baasjes zenuwachtig worden. Toen het teckeltje van een mevrouw even ging ruiken of Caesar wel echt een jongetje was, zei die mevrouw met een Rotterdams accent: “Ze zoekt het zelf maar uit, als zij denkt dat ze mot ruike dan ruikt ze maar, ik kan daar toch niks aan doen, maar zelf zou ik dat nooit doen(!)“. Ik vroeg me af of ik dat nou wel goed gehoord had.

De kinderen hadden het met de omstanders (en ik) over hun toekomstplannen en dat werd een vermeldenswaardig verhaal, maar dat ga ik volgende week vertellen want deze column nadert het laatste lijntje…

Inmiddels hoorde ik ook de echte naam van de hond, maar voor mij bleef ie Caesar. Eigenlijk heb ik besloten om geen opvolger van mijn betreurde Zappatoo te willen, maar als de baasjes van Caesar ooit met dit geweld omhoog komen te zitten, dan heb ik hier een mailadres voor ze: Janopderadio@hotmail.com..

Jan van As