Klachten - Column Freddy Klooté

“Als de boeren niet klagen en de pastoors niet vragen, is er wat aan de hand”, zo luidt een oud gezegde in Zeeuws-Vlaanderen en omstreken. Of ik dit op school geleerd heb weet ik niet zeker. De pastoor kwam wekelijks in de klas, was voorzitter van het schoolbestuur en een sterke persoonlijkheid. Verder waren er veel boerenkinderen op school, en de leerkrachten hadden er niets bij te winnen om die beroepsbevolking op de klompen te trappen.

Ik moest aan de klagers denken toen ik een artikel in De Telegraaf las. “Het carillon in Schoonhoven moet zwijgen na één klacht”. Het schijnt een uniek carillon te zijn. 50 bronzen klokken zorgden ruim 250 jaar voor levendigheid en het aangeven van de tijd. Maar na een meting blijkt het maximaal toegestane geluidsniveau te zijn overschreden, waarna er iemand een klacht neerlegde bij de gemeente Krimpenerwaard, waarvan Schoonhoven een deel is. De wethouder van dienst legde het carillon stil. Bewoners missen het vertrouwde geluid, de gemeente heeft nog niet gereageerd.

Nu is het klagen in ons land niet iets wat een enorme zeldzaamheid is. En als we ergens weer eens niet mee eens zijn, wordt er lang niet zo snel gereageerd als door de wethouder van Krimpenerwaard. Wat dachten jullie van de plannen van “onze” regering om de motorrijtuigenbelasting flink te verhogen, omdat anders de markt voor elektrische auto’s instort? Vind ik een vreemd gebeuren. Net als het feit dat jongeren die willen samenwonen geen woonruimte kunnen vinden. Tenzij pa rijk is. Een bedrag van 1000 euro voor een ruimte ter grootte van de huiskamer van een rijtjeshuis/doorzonwoning is rijp om over te klagen. Gewoon honderdduizenden huizen bouwen, naast, boven of onder elkaar. En de vleermuizen dan? En de CO2 dan? Dit is nou een voorbeeld dat je klachten in het kwadraat krijgt. Als je niet bouwt krijg je klachten en als je wél bouwt ook. Dus? Heb je als regering ook niet een heel klein beetje de plicht om in sommige gevallen, heel eventjes, misschien, eens flink door te pakken?
De laatste klacht is van iemand die inmiddels in de Hemel is. Paus Franciscus. Hij wilde per se een sobere begrafenis. Wie vorige zaterdag het ping-pongen van onze Koninklijke familie heeft overgeslagen en naar de uitvaart van de Paus keek, zal maar weinig soberheid opgemerkt hebben. Ja, de kist was van hout. Een open kist, waarin de Kerkleider bijna een week te bezien was. Zelf had hij in een boek kenbaar gemaakt dat hij het hele ritueel wilde veranderen. “Pausen moeten begraven worden als iedere zoon van de kerk, op een waardige, maar niet excessieve wijze”, had hij opgeschreven. Een wens die niet uitkwam. Een klacht indienen kan niet meer.

Tenslotte nog dit. Mijn hoofd- en eindredacteur meldde me dat hij op vakantie ging. “En ik dan?’ vroeg ik klagerig. “Ach Freddy”, antwoordde de chef, “iemand moet het toch doen”. Tja.

Freddy Klooté