Oud-Olympiër Emily Noor uit Grave benoemd tot Doctor in de Sport

Door Freddy Klooté

GRAVE - Emily Noor uit Grave is en blijft een leuke en enthousiaste vrouw, die op jonge leeftijd al begon met tafeltennis. “Mijn vader had een oude deur groen geverfd, met in het midden een rijtje boeken als netje en daar gingen we los. De tafel kon laag worden gezet, zodat ik eroverheen kon kijken. Toen ik zeven was kon ik wél boven de tafel uitkijken en meedoen met het echte tafeltennis”. 

Emily lacht hardop als ze die herinnering vertelt. En ze zal nog veel lachen, want ze zit boordevol met herinneringen aan een leven met tafeltennis. Een succesvol leven dat haar zelfs bracht naar de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta op het onderdeel dubbelspel dames. Samen met Bettine Vriesekoop.

“Ik ben geboren in Someren, uit Graafse ouders met Graafse namen als Noor en Beijer. Na omzwervingen naar Tilburg en Oss, kwamen we op onze plaats terecht: Grave. Na de LEAO en de HEAO ben ik gaan werken bij Donay. Een bedrijf dat in tafeltennis- en tennisartikelen deed. Ik werd vertegenwoordiger voor heel Nederland. Beroep en hobby hadden elkaar gevonden. In mijn beroep kon ik mijn liefde voor tafeltennis en ook tennis volledig kwijt. Elke minuut vrije tijd ging op aan mijn passie, tafeltennis. Bij ons aan tafel was ik de jongste van een groep die allemaal dol waren op tafeltennis. En het ging erg snel bij mij. Ik werd in alle jeugdklassen kampioen van Nederland en mocht dus ook meedoen aan de Europese kampioenschappen. Op mijn zestiende mocht ik al bij de senioren spelen. En ik mocht zelfs mee naar het wereldkampioenschap. In India. Wat was dat spannend. Naar India. Het maakte een verpletterende indruk op me. Zowel in als buiten de plaatsen waarin we speelden. De hygiënische toestanden daar zorgden ervoor dat veel leden van onze ploeg ziek werden. Ik gelukkig niet en ik mocht met het damesteam, met Bettine Vriesekoop, Miriam Kloppenburg en Gerdie Keen meespelen. We werden mooi derde. En zo won ik veel en steeg steeds verder op de tafeltennisladder. Vooral in het dubbelspel. Ik werd gekozen in het team dat mee mocht doen met de Olympische Spelen in Atlanta”.Eens Olympiër, altijd Olympiër

Emily: “Nou, ik leefde echt in de wolken. Naar de Olympische Spelen. In de Verenigde Staten. Op 19 juli 1996 vond de opening plaats. In een bomvol, kolkend stadion. Uit 197 landen, met totaal ruim tienduizend atleten. En ik was daarbij. De binnenkomst in het stadion. Om echt nooit meer te vergeten. Ik liep achter vlaggendrager Nico Rienks. Overal juichende en trotse mensen. Toeschouwers en atleten. President Clinton opende de Spelen en Mohammed Ali ontstak het Olympisch vuur. Momenten die je voor altijd bijblijven. Helaas was het niet allemaal feest. Mijn vader kreeg te horen dat hij ernstig ziek was. Van die Spelen herinner ik me verder dat Bettine ook het enkelspel speelde en wat minder geconcentreerd was op ons dubbelspel. Na drie wedstrijden waren we uitgeschakeld. Maar ik bleef mijn ogen uitkijken. Met als hoogtepunt de gouden medaille voor de heren volleyballers. En ik was daarbij”.

Doctoraat in de Sport
“Onlangs kreeg ik bericht dat ik uitgenodigd was door de Nederlandse Vereniging Van Olympische Deelnemers (NVOD) om een event bij te wonen voor alle oud-Olympiërs, georganiseerd door OLY (OLYMPISCH), een officiële titel die gelijk staat aan een doctoraat in de sport: “Na jaren van hard werken, toewijding en het belichamen van de Olympische waarden is jouw Olympische droom uitgekomen. Vanuit de World Olympians Association ontvang jij daarom het hoogste academische diploma dat kan worden behaald in Nederland. Tijdens dit eerste OLY-event in Nederland willen we jou graag eren en waarderen en officieel jouw OLY-speldje en certificaat uitreiken”. Zo stond er in de uitnodiging. Voor de tweede maal was ik onnoemelijk blij en verrast”, vertelt een blije Emily.

In het Olympisch Stadion in Amsterdam vond de plechtigheid plaats. Per dag werden 250 oud-atleten gehuldigd. “We liepen over een oranje loper en kwamen in een prachtig versierde zaal. Ik ontmoette er oude bekenden van de Spelen in 1996. Bokser Arnold van der Lyde, met wie ik voor de lol nog getafeltennist en ook gebokst heb, judoka Anthonie Wurth die in 1992 nog zilver haalde op de Spelen en Yvonne van Gennip als schaatsster van de Winterspelen. Na de officiële toespraken kregen we ons certificaat en het Speldje dat we altijd mogen dragen. Ja, en vanaf dan zijn we Doctor in de Sport”.

Emily geniet weer zichtbaar. Na 28 jaar nog niet vergeten. “Die Spelen lijken nu nog dichterbij te zijn gekomen”.