Dinsdag 24 oktober onthulling mozaïekbankje in Grave - ‘Thuis is waar je hart ligt’

Door Freddy Klooté

Vroeger zit diep in je verborgen
Met al zijn mooie, dwaze en verdrietige,
maar vooral onvergetelijke
herinneringen

Thuis is waar je hart ligt

Bovenstaande regels vormen de inleiding van het boek van Evy Boer-de Wit over het lief en leed, gedeeld in onze wijken Het rode en blauwe dorp. Dit boek gaat over de voorgeschiedenis, het ontstaan van de wijken, de straten, wie er woonden en waar ze woonden. Gelardeerd met vele foto’s, die soms een lach, soms een traan bij de lezers opriepen. “Deze wijken zijn opgebouwd voor Indische en Nederlandse mensen die in Nederland (terug)kwamen vanuit Nederlands-Indië. Wij zijn hun kinderen. Wie geluk had kon ook grootouders meenemen. Dan ben je, net als ik, van de 3e generatie”.

Evy Boer-de Wit tijdens een toespraak ter gelegenheid van één van de Indië-herdenkingen, die mede dankzij haar onvermoeibare inspanningen en samenwerking met andere mensen met een Indische achtergrond tot stand kwam: “Toen we hier kwamen wonen na 1950 was er bijna geen andere cultuur te vinden dan de Nederlandse. En wij kwamen hier te wonen tussen Nederlandse, Graafse inwoners. Geen aparte wijken. Zodat wij, kinderen, vriendjes en vriendinnen kregen en we bij elkaar geen andere huidskleur zagen, of, zoals nu gezegd, een ander ras. Het woord ‘ras’ kenden we niet. Voor onze ouders was het moeilijker, een ander land, andere gewoontes en ander eten. Maar ze waren snel ingeburgerd. En het Hollands eten kreeg een Indisch tintje. We werden een culturele samenleving. Of, beter gezegd, een multiculturele, want bij ons in Grave was er geen verschil in huidskleur of geloof. Ontstonden er juist veel gemengde huwelijken en sliepen twee geloven op één kussen. Er ontstonden vriendschappen die nog altijd bestaan tot de dag van vandaag”.

Zoals het de groep rond Evy lukte om 15 augustus definitief op de Graafse kalender te krijgen als Indië Herdenking, zo gaat komende dinsdagmiddag 24 oktober ook de volgende wens van haar en vele anderen in vervulling. Op het speelveldje tussen de Zittert en de Braillestraat, waar Indische en Nederlandse kinderen speelden zoals het hoort, samen, wordt om 16 uur het Mozaïekbankje onthuld. Ook wel “verhalenbankje” genoemd. Louis Boer, steun en toeverlaat van vrouwlief Evy: “Na drie maanden met ruim dertig enthousiaste mensen samen te hebben gewerkt aan ons “bankje voor iedereen”, is dit project klaar. Het weegt zo’n 1800 kilo. Het is gefinancierd door de Postcodeloterij Buurtfonds en Evy mocht samen aan het ontwerp werken met Joyce Lankhaar. Het bankje vertelt het verhaal uit 1950 van de mensen uit Nederlands-Indië, die hier in Grave, na wat omzwervingen in Nederland, hun plekje hadden gevonden. Hier konden ze hun leven voortzetten. Omgeven door familie en nieuw opgedane vriendschappen. Op de plaats die nog niet volgebouwd was en wij als kinderen naar hartenlust konden spelen. Gadegeslagen door de koeien die rustig liepen te grazen in de omliggende weiden. Voor ons was het een ideale speelomgeving. Zo mochten wij, samen met de Graafse kinderen een geweldige jeugd beleven”.

Evy: “De Indische en de Graafse gemeenschap waren binnen de kortste keren een hechte samenleving, en dit is zelfs na al die jaren nog altijd voelbaar. Zet 24 oktober maar met een cirkel in je agenda en kom om 16 uur kijken naar de onthulling. Mocht dat niet lukken, dan vind je vast ergens een momentje om even op de bank plaats te nemen en daar heerlijk terug te denken aan die tijd van toen, maar zeker ook om die tijd van toen terug te halen naar nu. Want ook onze kinderen verdienen een mooie plek om te rennen en te spelen, zoals wij dat ook konden”.

Evy wil zo weinig mogelijk kwijt over hoe het bankje eruitziet. “De gemeente heeft voor de juiste ondergrond gezorgd. En daarop zetten wij de bank. Een bank met veel symboliek, en met veel mozaïeksteentjes. Het is straks aan jullie om erop plaats te nemen, want het laatste steentje is geplaatst”. (foto’s: StadjeaandeMaas.nl)