Afbeelding

Nick Roelofs bevestigt plaats bij wereldtop BMX met zilver op WK

Grave 504 keer gelezen

GRAVE - Alweer Nick Roelofs? Jazeker. Voor de derde keer in een maand een verslag van de avonturen van Gravenaar Nick Roelofs op de BMX-banen. Het lijkt wel op een jongensboek. Nederlands kampioen, Europees kampioen en afgelopen week tweede op het wereldkampioenschap. En weer had Nick een spannend verhaal dat zich afspeelde in Nantes. Daar in Frankrijk kwamen de beste BMX-rijders uit alle continenten samen om in verschillende klassen, bij de vrouwen en bij de mannen, uit te maken wie zich een jaar lang wereldkampioen mag noemen. Nick neemt, samen met u, zijn avontuur nog eens door.

Door Freddy Klooté

Nick: “Op zaterdag vertrokken mijn vader en ik richting Nantes. Een flink eind rijden voor een wedstrijd van 30 seconden. Maar we konden elkaar afwisselen en fris kwamen we dan ook bij ons hotel aan. Ja, hotel. Op eigen kosten. Dat dan weer wel. Dicht bij het Parc des Expositions de la Beaujoire, waar de wedstrijden werden gehouden. Op zondag en maandag was er voor het Team Nederland gelegenheid om kennis te maken met de baan. Iedere baan is weer anders, dus dat vraagt flinke concentratie. Op dinsdag nog even ontspannen met het verkennen van de mooie omgeving en op woensdag de fiets helemaal nagekeken, wat korte sprintjes gemaakt, op tijd gegeten en geslapen en gezorgd dat ik fit en uitgerust op donderdag aan de start kon verschijnen. Donderdag vroeg opgestaan. De grote dag. Ik voelde wel wat kriebels in de buik, maar echt nerveus was ik niet. Om 8.00 uur was er nog wat tijd om te trainen. Even maar, want er waren maar liefst 101 deelnemers. De besten uit alle landen van de wereld waren aanwezig en dat betekende dat er veel manches moesten worden verreden. Ik startte in drie manches, met telkens andere rijders. Totaal waren er veertien manches, waarvan telkens de eerste vier doorgingen naar de achtste finales. Daarna is het doorgaan of naar huis. De eerste vier van elke manche gingen naar de kwratfinale. Ik won mijn manche en was dus geplaatst voor die kwartfinale. Weer vier races en weer won ik mijn manche. Dus ik zat al in de halve finale. Een opluchting. Maar dan de halve finale. De druk neemt wel wat toe, want als je bij de eerste vier zit, zit je wel in een WK-finale. Die halve finale werd ik tweede, na de Franse kampioen. Ik zat mooi in zijn wiel, dacht ‘even niks geks doen’, en reed veilig naar de finale. Een Braziliaan, die ook op een veilige derde plaats reed, haalde nog even een gekke manoeuvre uit, maar ik kwam met de schrik vrij. In de finale van het wereldkampioenschap. Toch wel een lekker gevoel.”

De finale
Van die finale zijn er vanuit diverse hoeken van de goed bezette tribunes, met vooral veel Franse vlaggen, diverse filmpjes gemaakt. Nick heeft ze op zijn mobieltje staan. We bekijken samen elke meter van die rit. Hij is niet mals voor zichzelf: “Kijk, er staan drie Fransen, twee Nederlanders, een Zwitser, een Braziliaan en een Engelsman aan de start. Die Franse kampioen kende ik al. Een andere Fransman, Cameron Porte, is teruggekomen uit de klasse van de profs, die we bij de BMX de Elite noemen. De Engelsman Savage had ik al eens geklopt. De Nederlander ook. De Zwitser en de Braziliaan waren onbekenden. Nou, en daar stonden we dan in de startbak. Ik stond wel op mijn lievelingsbaan nummer zes. De Franse ex-eliterijder in baan één en Savage in baan twee. Mijn start was voldoende, maar niet super. Ik lag op de derde plaats bij het uitkomen van de derde bocht. Vóór me Porte en Savage. Na de bocht raakte ik een heuveltje, en dat hielp niet om dichterbij te komen. In de volgende bocht kwam ik in aanraking met de andere Fransman die zo op me in kwam rijden om een paar plekken te winnen. In de volgende bocht slipte mijn achterwiel heel even en toen kwam de eindsprint. Vier heuveltjes en een vlak stukje. Die deed ik wel goed. Savage kreeg ik op de streep nog te pakken, maar voor Porte kwam ik te laat. Zilver.” Het werd in het hoofd van Nick nog een heel gevecht. Moest hij nou blij zijn met zilver, of treuren om het gemiste goud? Typische tweestrijd van een topsporter. “Het drong nog niet helemaal tot me door dat zilver op een WK toch ook best goed is”, zegt Nick.
Inmiddels zijn er enkele dagen verstreken en Nick Roelofs kreeg van alle kanten complimenten. De strijd in zijn hoofd is ook gestreden. “Ja, zilver is ook geweldig.” De toekomst heeft nog vraagtekens. Dolgraag wil hij komend seizoen bij de Elite rijden. Maar dat kost geld. Veel geld. “Ik ga nog eens goed nadenken hoe ik dat voor elkaar kan brengen. Maar eerst genieten van goud, goud en zilver. Wat een maand.”

Afbeelding

Uit de krant

Uit de krant