Simson - Column Jan van As

Het was ook deze dag al vroeg warm en ook een beetje benauwd, zoals de laatste weken alle dagen zijn. Maar dat kan mij niet afhouden van een flinke ochtendwandeling, die ik dan met minder kilometers in hoger tempo uitvoer. Aangezien ik de leeftijd der sterken heb bereikt, moet ik dan wel even ergens gaan zitten. Geheel volgens advies van iemand die daar verstand van heeft, moet ik op een bankje gaan zitten en dan mijn hele lichaam zo lang mogelijk maken en die gestrekte positie een paar minuten volhouden. Best de doen!

Achter de carwash van de Molen staat een geschikt bankje. Terwijl ik 116 kilo mensenvlees aan het oprekken ben, hoor ik iemand heel hard hoesten en dat geluid kun je ook kwalificeren als bulderen! Opeens staat hij voor me: een grote meneer met een enorme fiets, zo’n duur ding wat een tussenweg is tussen mountainbike en grote sportfiets. Ondanks dat ik niet klein ben, zou het voor mij een hele toer zijn om daarop te klimmen. Ook het stuur is anders. Er zit ook een enorm zadel op en aan dat zadel hangt iets wat mij doet denken aan de fietsen van onze Pa en alle ooms. Aan dat zadel hangt aan de achterkant zo’n klein, grof gestikt zwart tasje. Dat was alleen voor de herenfietsen en dat kwam dan weer omdat de heren de techniek beheersten van het repareren van onder andere een lekke band, zou je denken. In dat doosje zat bij onze betreurde Pap en ook alle betreurde ooms een minisetje van de firma Simson. Een rood doosje van blik met inhoud voor 10 plakbeurten, namelijk drie stuks bandelichters, stukje ventielslang, markeerkrijt, een ventiel en ook nog extra lampjes, knippleister, schuurpapier en een stukje canvas. EN… een tubetje SF-solutie dat door de meeste bandenplakkers “slusion” werd genoemd.

Toen de hoestende fietser mij zag, was hij verwonderd over wie op dat bankje zat en hij begroette mij met “Verrek Jan van Kobus, goddegij nou schrijven over unnen hoestende mens? Zal me beneijen”. Ik vroeg of dat mocht en hij zei dat ik dat zelf moest weten, maar met één voorwaarde. Later meer!

Terwijl hij er lustig op los hoestte, greep hij naar zijn fiets en ik wilde hem helpen om zijn bidon (drinkfles) te pakken maar hij wilde naar het Simsontasje. In dat tasje zat zowaar zo’n rood doosje “Simson select universele reparatiedoos met veel extra’s”. Toen hij dat dekseltje openklapte zag ik daar geen bandelichters maar ’n stuk of vier voorgerolde saffies van “zware van Nelle”. Terwijl hij nog steeds hoestte, nam hij zo’n shagje dat hij aanstak met een lucifer uit zo’n boekje. Die hadden wij vroeger ook, ik heb ze nog van Bachus…

Bij de eerste de beste trek aan die shag (rijmt) stopte hij met hoesten en zei dat hij dat wel wist en dat hij nu ging drinken uit zijn bidon. En dan kan ik rustig aanfietsen richting de Ooijpolder(!) Het was opvallend hoe hij de lucifer doofde, met een vette klodder uit zijn getergde luchtpijp.

We bespraken nog even de toestand in de wereld en hoe geweldig Kobus vroeger was waar hij ook nog zijn meidje had leren kennen. En dat wij vroeger gewoon normaal deden en niet met een mes naar het café kwamen en dat het bier toen nog betaalbaar was. We hadden het ook over de enorme zooi voor ons bankje, en, beste lezer, je moet echt even gaan kijken: op de rand van het mineursbos, vlakbij een enorm veld met kurkdroge dennen en een benzinestation op 100 meter afstand, liggen daar honderden sigarettenpeuken. Dus tientallen mensen hebben hier een sigaret aangestookt en de peuk even vertrapt, wat niet een garantie is dat ie uit is. En een vette klodder heeft niet iedereen altijd voorhanden!

Oh ja, ik heb me verplicht te vermelden dat de hoestende fietser er na 25 jaar nog steeds heerlijk uitziet!   

Jan van As