Bedelen - Column Freddy Klooté

Vanochtend was het dan zover. Het bedelkabinet Jetten is officieel beëdigd door de Koning. Dus kan het land weer bestuurd worden. Nou ja, besturen? Als ze al een plannetje hebben, dan moeten ze nog aan een meerderheid zien te komen in de Kamer, om ook maar een kleinigheid voor elkaar te krijgen. Bedelen dus, beloften doen, vriendelijk slijmen, en dan is er heel misschien een piepklein kansje dat ze in de komende regeringsperiode, iets kunnen bereiken. Moeten ze wel opschieten, want in het ergste geval (voor de huidige leden van het Kabinet) sluiten de rijen van alle oppositiepartijen zich, en kunnen ze weer naar huis.

Snappen jullie overigens dat er nog steeds politiemensen en boa’s te vinden zijn om allerlei vervelende klusjes op te knappen in ons land? Een land dat lijkt alsof er om elke hoek van de straat een paar boeven lopen. Na elke voetbalwedstrijd is het weer raak. Demonstraties bij de vleet. Tegen van alles en nog wat. Soms tegen dingen waarvan je je af kunt vragen of je daarvoor nu de straat op moet gaan. Maar ook zaken waarvan je plaatsvervangende schaamte krijgt. Zoals bij de herdenking van het bombardement van Nijmegen op 22 februari 1944. Weer een groep bij wie je kunt bedelen als een gek om vooral alles vreedzaam te laten verlopen. Maar ook dat helpt niet. Als je daar hinderlijk en duidelijk protesterend rondloopt tussen de nabestaanden van zo’n 800 gesneuvelden, dan ben je niet goed snik en vooral een asociaal schepsel, dat door, alweer, politiemensen opgepakt moet worden.

En het gaat maar door. Wie met de trein moet reizen is in gevaar. Was het vroeger een feest, nu is het oppassen geblazen. Er lopen in Nederland zo’n 700(!) boa’s rond in de treinen om alles rustig te houden. Tenminste, proberen. Zowat bedelend om normaal gedrag. Omdat het nog steeds niet helpt, krijgen de boa’s de beschikking over wapenstokken. De opleiding start met 75 boa’s.

Wat een land. Wat een inwoners. En dat geldt niet alleen voor Land van Oranje, verzamelaar van gouden, zilveren en bronzen medailles. Nee, ook onze buurlanden bedelen, smeken om rust. Maar ook daar worden mensen op straat met een mes doodgestoken, door chauffeurs expres met de auto overreden, enz. De beschaafde wereld dreigt zijn bijvoeglijk naamwoord te verliezen.

Bedelen, dat was de titel. Ik heb het als klein menneke nog meegemaakt. Ongeveer 75 jaar geleden belde er soms iemand aan en vroeg om een boterham. Of een bekertje melk. De bewoners hadden allemaal de oorlog meegemaakt, wisten wat honger was en die boterham en dat glaasje melk kwamen er meestal wel. Als er nu iemand belt met zo’n vraag, gaat de deur dicht. We vertrouwen het niet meer.

Zo, dat moest er even uit.

Freddy Klooté