Reünie - Column Jan van As

Wellicht is het de lezer bekend. Maar schrijver dezes was ooit de baas van ‘De Kobus’. In feite ben je de baas omdat het hele spul op jouw naam staat en jij dus verantwoordelijk bent voor alles wat zich aandient. Van belastingcontroles, personeel en juridisch gestalkt worden tot verantwoordelijk zijn voor de sociale lasten, lonen en pensioensverzekering. Maar jij moet ook regelen wie er komt optreden en daarvoor had ik een gelukkige hand. Het juiste bandje op ‘t juiste moment tegen een redelijke prijs. 

Gelukkig hoefde ik dat niet alleen te doen. Er was sowieso een kanjer die altijd bij mij was. Maar er zijn ook tijden geweest dat we met meer dan 30 mensen moesten werken om de meute aan de drank te houden. Dat waren onze medewerkers, waar we altijd zuinig op waren en - al zeg ik het zelf - waarbij we ook regelmatig onze dank lieten blijken.

Je kon alleen bij Kobus komen werken als je een leuk mens was en… er een beetje goed uitzag! Niemand hoefde examens af te leggen of ze wel konden biertappen, frietbakken of broodjes gezond maken, dat leerden wij ze wel op onze manier. Altijd stond de lol voorop en als de zaak gepoetst was dan begon er ook nog midden in de nacht een koffie-uurtje dat ooit gezellig kon uitlopen. Maar altijd zonder alcohol, dat was de wet van het huis. Bier moet je verkopen, maar vandaag niet zelf drinken. Uiteraard grepen we ook wel ‘s mis en soms (heel zelden) hebben we ook wel ‘s mensen verzocht maar weer aan de andere kant van de bar te gaan staan, want zij kregen het vak niet in de vingers. Ook zijn er in al die jaren types geweest die hard moesten rennen na een geconstateerd fout feit…

Mede dankzij al die jonge mensen die hun zaterdagavond doorbrachten achter de bar, in de garderobe, in de keuken, bij de deur of als diskjockey, brachten wij Kobus tot grote glorie. Onderling kwamen er ook vriendschappen en werd het gewoon een toffe club. Fooien gingen in een gezamenlijke pot die de baas op het einde verdubbelde en zo kwamen er heerlijke uitstapjes waarbij de meerdaagse reis met 54 man naar Disneyworld Parijs een van de hoogtepunten was. Over die reis is nog een leuke anekdote. Enkele blije dames in ons gezelschap zagen in een cowboycafé in dat park iemand die hen erg bekend voorkwam. Ze wisten zeker dat ze die man kenden uit de Story of de Privé. Dus na enige consumpties besloten ze hem te gaan vragen wie hij ook alweer was, want “wij weten zeker dat we jou kennen”. Wij zagen dat enkele breedgeschouderde types de man afschermden en onze meiskes dropen af… Maar door hun actie stonden wij wel oog in oog met Prins Albert van Monaco! 

Dit jaar besloten enkele van de oud-medewerkers om het hele spul na meer na meer dan 25 jaar weer ‘s bij elkaar te roepen. Daarvoor was een app-groep gemaakt en daar kon iedereen elkaar ontmoeten en mededelingen doen. Gevolg is dat een paar weken lang je telefoon constant blijft pingen als er weer iemand gevonden is of er nog meer foto’s waren gevonden. Onze Kobus staat er nog wel, maar staat al 21 jaar zijn lot af te wachten, dus was het feest bij Den Brouwer. Tenslotte hebben de herbergier en zijn Mirjam het kunstje ook bij ons geleerd. Het resultaat mocht er zijn op 23 november: een bomvolle Brouwer met allemaal intelligente en goed uitziende mensen, want daar hadden wij ze vroeger op geselecteerd ;-). 

Ik mocht niet speechen, want het was niet mijn feest, maar ik had al deze knappe mensen wel graag verteld dat als onze Pap destijds zijn huis niet in onderpand aan de bank had gegeven om mij een ton te lenen - omdat hij het volste vertrouwen had in mij en mijn maat Hans met de waarschuwing “Zurg desse me nie de tent onder de kont uit verkopen!” - er nooit een Bachus en vervolgens Kobus was geweest en veel van deze mooie mensen een andere mooie man of vrouw hadden gehad. En dat geldt ook voor de duizenden bezoekers van onze mooie tent. 

Het werd ‘n mooi feest!

Jan van As