Verslaving, verwachting, vergif - Column Freddy Klooté

Die vermaledijde julimaand ook. Je hoopt op rustig buiten zitten, onder de parasol, maar de praktijk is weerbarstig. De sportverslaving slaat weer toe. 

Wimbledon, EK voetbal vrouwen, WK clubs voetbal, Tour de France mannen, Giro d’ Italia vrouwen, en niet te vergeten de WK zeilen iQFOiL. Etenstijd bestaat niet meer. Er wordt af en toe een etenszakje naar me toegegooid, of ik werp een bidon naar vrouwlief, met hete koffie. De tv staat aan, net als de laptop, twee mobieltjes en de tablet. Schakelen is de belangrijkste eigenschap die we goed beheersen. ‘s Avonds heel laat, na de laatste wedstrijd gaan we uitgeput naar bed. Om ‘s ochtends weer op tijd klaar te zijn voor de start van de Tourrit. Een zware periode, elk jaar. Gelukkig met de wetenschap, dat alles uiteindelijk rustig uitmondt in de start van de nieuwe voetbalcompetitie. En de cyclo-cross natuurlijk. Oja, darts gaat er ook wel in. Autoraces ook. Net als hockey dat de laatste jaren een stuk sneller is geworden. Ach ja, en ook de atletiekwedstrijden zien er steeds meer oranje-gekleurd uit. Schaatsen is er al van jongs af aan ingeslepen. Snooker kan best spannend zijn en voor kickboksen maken we graag een paar uurtjes vrij.

Vrouwlief en ik passen ons ook bij de gebeurtenis aan. Wimbledon? Ja, dan komen de aardbeien met slagroom op schoot. Smullen. Hoewel er altijd mensen zijn die onze gezelligheid willen aantasten. Over die aardbeien bijvoorbeeld. Die zijn niet zomaar alleen lekker, maar hebben, volgens Ronald Veldhuizen in de Volkskrant, “een duistere kant”. En dat werpt toch een angstige schaduw over ons geluk. “Aardbeien, die lekkere rode vruchten, na appels en bananen de nummer drie van de meest gegeten fruitsoort van ons landje. Die vrucht heeft al jaren het predicaat “gifbom”. Uiteraard weer een actiegroep (waar halen die figuren toch al die tijd vandaan? Houden die gasten niet van sport?) die niet alleen dingen ontdekt, maar ook zelf inspecties doet, met de naam Pesticide Action Network Nederland (PAN-NL). Die actievoerders zoeken en vinden in en op onze rooie rakkers, de Zomerkoninkjes, wel vier tot acht soorten bestrijdingsmiddelen, soms in een hogere dosis dan eigenlijk mag. Eh…. dus die bestrijdingsmiddelen mogen eigenlijk wel van onze regering, maar tot een bepaald maximum. En dan is er een groepje actievoerders die dat voor ons gaat meten. “Laat de aardbeien liever staan”, is hun advies.

Gelukkig plaatst Jacob de Boer een en ander in perspectief. “De dosis maakt het gif, en die is ontzettend laag”. Ook toxicologieleraar Ivonne Rietjes van de Universiteit van Wageningen probeert ons gerust te stellen: “Die actiegroep heeft alleen maar gekeken naar de maximale residulimiet”. Ik haak af, te moeilijk. Wel lees ik een stuk verder, dat het spoelen van de aardbeien bekijkt. Doen wij altijd gelukkig. Nou ja, gelukkig: niet alle vuilnis gaat er dan af. Het zand en wat ziekteverwekkers spoel je wel weg, maar de pesticiden, die blijven plakken. Gelukkig ga je hier niet meteen aan dood. Ook overschakelen naar biologische aardbeien levert niet veel winst op. Ook hierin zitten bestrijdingsmiddelen, zoals koper.

Ik zal blij zijn als Wimbledon voorbij is.

Freddy Klooté