Het helpt helemaal niks - Column Freddy Klooté

In een depressieve bui? Nee. Zie ik het dan even helemaal niet zitten? Ook niet echt.

Maar de geschiedenis herhaalt zich. Misschien in goede dingen, al weet ik daarvan even geen voorbeeld te noemen. Maar meestal in slechte dingen. Gisteren keken vrouwlief en ik naar de bijeenkomst ter herinnering aan de hel van Auschwitz-Birkenau die 80 jaar geleden haar poorten sloot. Het concentratie- en vernietigingskamp dat in de geschiedenis van onze aardbol zijn weerga niet kent. De gruwelen die zich tijdens WO II hebben afgespeeld, zijn met geen pen te beschrijven. Tijdens de bijeenkomst die de bevrijding van 8 decennia geleden herdacht, waren naast de gebruikelijke staatshoofden, ook nog enkele overlevenden van dat kamp aanwezig. Wij hadden geen vertaling, maar dat was ook niet nodig. De moedigen die achter het spreekgestoelte plaatsnamen, waren heel oud, maar nog steeds in leven. Zij het met een hoofd vol herinneringen die te erg zijn om te onthouden, maar het hoofd nooit bij leven zullen verlaten.

“Dat nooit meer”. Na WO I, waarbij het Belgische West-Vlaanderen de pineut was, omdat de vijandelijke troepen elkaar daar ontmoetten, waren dat de woorden van “onze” leiders. De mensen hadden het toen te druk om de doden uit heel West-Europa te begraven. Nederland had geluk gehad, toen het Duitse leger toch maar een ommetje om Limburg maakten, zodat wij er “mooi” buiten bleven. Tja, het begrip solidariteit was toen blijkbaar nog niet uitgevonden.

Nooit meer duurde 22 jaar. Weer kwam de wind die het gevaar meebracht uit het oosten. Weer Duitsland. Dit keer waren we wel de pineut. Binnenkort wordt in het plaatsje Eede, bij mijn geboortestadje Aardenburg, het feit herdacht dat 80 jaar geleden, onze toenmalige Koningin Wilhelmina, daar, de inderhaast met meel aangelegde grens overstak. Terug in Nederland. Nooit meer oorlog, vonden we.

2025 staat er op de kalender. Op dit moment is er oorlog in Afghanistan, Soedan, Syrië, de Democratische Republiek Congo, Haïti, Myanmar, de Sahel-regio, Oekraïne, Palestina, Gaza, Yemen, Somalië enzovoort.

Miljoenen mensen op de vlucht. Kinderen, volwassenen, ouderen. Wie niet gedood is, maakt dat hij wegkomt. Vreselijke taferelen op tv. Moeders met hun dode kinderen in de armen. Krijsend van verdriet. Het oorlogstuig wordt steeds geavanceerder, met meer kans om de vijand te doden. Het lijkt erop dat de Schepper een totaal verkeerd soort mens heeft geschapen.

Wij zijn ook betrokken. Via, via, dat wel. Maar toch doen we mee. Schietspul voor Oekraïne bijvoorbeeld. Solidariteit wordt medeplichtigheid. Grote woorden? Misschien. Ik vind dat, wil je een ander helpen, je eerst je eigen zaakjes op orde moet hebben. Nederland heeft dat niet. 33.000 mensen zwerven dag en nacht op straat. Ruim 400.000 mensen zijn op zoek naar een huis. In Nederland. Er moeten 900.000 nieuwe woningen worden gebouwd. Die zijn er niet. En dat is niet alleen de schuld van een broedend vogelpaar. Waar staat dat het verboden is om ook aan jezelf te denken?

En weet je wat het ergste is? Onze miljarden voor oorlogslanden helpen helemaal niks.

Freddy Klooté