Raar maar waar - Column Freddy Klooté

Soms lees je in de kranten dingen waarvan je denkt dat het vulling van een lege plek in je dagblad is. Soms denk je: dit kan niet waar zijn. Een enkele keer schiet je in de lach omdat het eigenlijk niet door onze menselijke bedachte beugel kan, maar het eigenlijk best goed verzonnen is.

Zo las ik over een pizzeria in Düsseldorf. Daar hadden ze uiteraard een overvolle lijst met te bestellen pizza’s en dergelijke. De politie ontdekte (????) dat nummer 40 van de menukaart wel erg veel werd besteld. Het was de best verkopende pizza. De pizzeria staat in het centrum van de stad. Pizza nummer 40 was dus een bijzondere. Want, zo meldde de politie, je kreeg er niet alleen een smakelijke ronde lekkernij, maar ook een portie cocaïne erbij. Dus gingen agenten in burger er een smakelijk en geestverruimend, doch niet vrij van de mogelijkheid van verslaving, eten. Nummer 40 was een dure pizza. Je bestelde hem ook met een knipoog. De pizzeria is nu gesloten. Aan het succes ten onder gegaan.

Ook gelezen: Tussen China en India ligt een “stukje” grens dat van allebei schijnt te zijn. Of eigenlijk, waarvan ze allebei zeggen dat het bij hun land hoort. Nu hoor ik jullie denken dat twee van die gigantisch grote landen al genoeg zorgen aan hun kop hebben en niet zo nodig dat peststukje bij de Himalaya willen hebben. Maar wij gaan uit van de grootte van ons eigen minilandje, want die betwiste grens is maar liefst 3400 kilometer lang. In een prachtig gebied met wild stromende riviertjes, schitterende meren en bewegende gletsjers. Echt zo’n stuk natuur waar pretparkkeizer Peter Gillis zich als een vis in het water zou voelen. De twee kerngrootmachten gaan er geen oorlog over voeren en zich terughoudend opstellen. Nou denk ik ook dat nog een oorlog erbij een beetje teveel zou worden voor moeder aarde.

Nu is het natuurlijk niet zo dat beide landen met elkaar knuffelend de toekomst tegemoet gaan. Over knuffelen gesproken, ook dat kent zijn grenzen. Op het vliegveld van Dunedin in Nieuw-Zeeland is een nieuwe maatregel genomen. Knuffelen ter afscheid op de parkeerplaatsen langs de vertrekhal mag nog maar maximaal drie minuten duren. De directeur van het vliegveld wil op die manier zorgen dat het verkeer goed blijft doorstromen. Wie zich niet aan dit voorschrift houdt kan een wielklem en/of een boete krijgen. Uiteraard heb ik één en ander opgezocht over dat knuffelarme vliegveld. Het ligt midden in vruchtbare landbouwgrond. Op ongeveer 20 kilometer van de bewoonde wereld op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Ongeveer elk uur is er een vliegbeweging. Vaak is er om de twee uur een vertrekkend vliegtuig, waarvan die knuffelmaatregel voor sociale weemoed zorgt.

Hier is het gezegde ”de directeur ziet ze vliegen” dubbel van toepassing.

Ik had nog graag iets vermeld over het Pandajong dat naar Rembrandt is vernoemd, het pseudoniem van MP Dick Schoof, Big Brother als reisgenoot, Joost Klein, de babybloeddrinkende elite en hoe Max Verstappen meewerkt aan de thriller van het WK autoracen. Genoeg dus nog op de plank van “raar maar waar”.

Freddy Klooté