Vrouwkes - Column Jan van As

Mensen vragen mij ooit of het niet moeilijk is om elke week weer iets te vertellen. Het antwoord is: “Echt wel”. Soms heb ik een onderwerp in gedachten en dan heeft iemand anders hetzelfde idee. Zo wilde ik een loftuiting doen aan Lilian Marijnissen, maar dat deed Tony van der Meulen al op een manier waar ik niet aan kan tippen. En met het geweldige optreden van burgemeester Kees van Rooy bij Sophie was hij me ook al voor. Lilian kwam ik ooit tegen op de Heuvel. Zij keek mij aan en ik dacht: ‘Wie is dat ook alweer?’ Zij is een keileuk vrouwke, dus groette zij als eerste en ik zei automatisch: “Dag Lilian!” Ik heb dat ’s middags op de radio verteld, ik vond het zo lief.

‘Vrouwkes’ was een enorme hit van de Snollebollekes (En… links… en... rechts...) Soms denk ik dat Vrouwkes een typisch Brabantse benaming is. Waar ik vandaan kom spreken ze ook wel eens over een ‘frammes’ en ook dat is een onschuldig dialectwoord, net als ‘deern’ etcetera. Maar het gaat allemaal over de meisjes, in het plat Maas & Waals wordt Deern uitgesproken als ‘Dan’.

Vorige week schreef ik over het feit dat door de nawee van de verkiezingen het politieke verschil van mening ook is doorgedrongen in familie-, vrienden- en werkkringen. En daar kreeg ik reacties op. Zo kwam ik deze week ergens waar twee mevrouwen mij aanspraken over die column en toelichting vroegen. Ze hadden een heel andere meneer achter dat verhaal verwacht. Ze vroegen wie er op zo’n verhaal reageerde. Ik ben een open boek en begon uiteraard meteen een verhaal te vertellen. Ik vertelde het zo: “Gisteren was ik met Zappatoo in het bos en daarna kwamen wij de 3 vrouwkes tegen die we heel vaak op donderdag tegenkomen. Die vrouwkes vertelden mij dat de ene mevrouw die ooit als vierde erbij was, niet meer meewandelt.

Het begon met een foute opmerking over Baudet en Wilders en voordat ze het alle vier door hadden was er voor het eerst in al die jaren gewoon dikke ruzie! De laatste kilometer van die wandeling heeft nummer 4 zwijgend doorgebracht. Toen ze thuiskwamen wilde ze ook geen koffie. Een van de andere dames had nog een poging gewaagd haar aan het praten te krijgen. Dat lukte, maar niet zoals ze gewild hadden. Hysterisch en half huilend riep ze dat zij de enige met kleine kindjes was en daar had ze zorg over. Die kindjes kunnen van alles meemaken met die buitenlanders en als ze groot zijn, zijn alle huizen van die gelukzoekers… Daarna hebben ze haar niet meer gezien. Berichtjes op Whatsapp beantwoordt ze niet. Ze zijn er alledrie kapot van.

Die twee mevrouwen hadden mijn verhaal aangehoord en toen gebeurde er iets wat jullie niet gaan geloven. Die ene mevrouw zei dat het allemaal triest en herkenbaar is, maar hoe kom ik erbij om die dames zo denigrerend ‘vrouwkes’ te noemen. Dat was volgens haar weer zo’n typische boomer-uitdrukking uit een andere cultuur dan de hunne. Vrouwkes zeggen is volgens de andere “zo not done” en wordt alleen maar gebruikt door witte hetero(!)-mannen van een bepaalde leeftijd. Die mannen vinden volgens hen de vrouwen een lager ras, en daar hoor ik dus ook bij. Ik moet beter nadenken voordat ik zoiets zeg, want het is vreselijk storend dat die mannen maar steeds die misselijke naam ‘vrouwkes’ blijven zeggen. En ze zei nog veel meer, daarbij geholpen door haar vriendin.

En nu zijn jullie nieuwsgierig naar mijn reactie. Dit is ie: “Kom Zap, we lopen door.” De ene mevrouw liep al door, maar de woordvoerster bleef nog even doorzeiken (excusez le mot) en ik voelde me zoals Wilders bij het debat waar hij de kandidaat-premier moest uithangen en zich moest beheersen. Ik wilde zo graag een dodelijk rotopmerking maken, maar wist me te beheersen. Thuis heb ik een kaarsje aangestoken voor de zo verongelijkte meisjes bij de moeder aller moeders en dat is Ons Lief Vrouwke!

Jan van As