Onze buurman is overleden - Column Jan van As

Nou denkt u waarschijnlijk: ja, en moeten de lezers van Arena dat weten? Zet dan een advertentie! Maar ik wil u vertellen over spannende uren en een heel lieve man, buurman Cor.

Zaterdag 9 september 2023 werd voor mij en veel van onze buren een dag om niet gauw te vergeten. Op deze dag besloot buurman Cor om even de straat over te steken richting buurman Jan en daar even de krant, die ze samen deelden, in de bus te doen. Daar op die stoep bij zijn overbuurman viel Cor om – naar later blijkt - nooit meer overeind te komen. Er werd alarm geslagen en in een mum van tijd kwamen meerdere politiewagens en twee ambulances naar ons paadje. Wat er dan gebeurt, is zeer indrukwekkend. Vijftig meter van onze uitrit werd keihard gewerkt om Cor in leven te houden, je ziet de politieagent met uiterste inspanning reanimeren. Er zijn voldoende mensen bij en wij besluiten om naar de andere kant van de straat te gaan, waar de andere buren ook zijn. Iedereen is getroffen en ik denk dat menigeen een Weesgegroetje prevelt voor buurman Cor. Het duurt lang en volgens kenners is er pas hoop als ze hem mee naar het ziekenhuis nemen, dus kijken wij vanuit de verte of er een brancard uit de ambulance komt. Maar er komt geen brancard uit de ambulance, wel een wit laken. De hulpverleners brengen Cor naar huis… iedereen vertwijfeld achterlatend.

Inmiddels zijn er heel veel mensen. De andere buren, Cors grote familie, passanten en nog meer hulpverleners. Er is veel waardering voor de mannen, die alles gedaan hebben om Cor - zoals zij zeggen – “hier te houden”. Wij vragen ons af hoe moeilijk het moet zijn om vast te stellen dat het niet gaat lukken en dan te besluiten om te stoppen met reanimeren en het definitieve feit vast te stellen. Er is grote waardering voor deze mensen.

Cor was de enige bewoner van het eerste huis van ons straatje. Cor woonde sinds het overlijden van zijn moeder al jaren alleen in dat grote huis. Dat huis is qua tuin sowieso het mooist van de hele straat, alles is brandschoon en gesnoeid en er ligt geen sprietje verkeerd. Een mooi hekje en het is allemaal keurig verzorgd.

Cor was best wel bekend in Zeeland, hij werkte jaren bij de gemeente/IBN en zorgde dus niet alleen thuis voor een mooie en schone tuin & plantsoen. In zijn jongere tijd – hij is in juni 70 geworden - was hij regelmatig in het Zeelandse uitgaansleven te vinden. Samen met Wimke mochten wij hen ook tot de klantenkring rekenen.

Maar Cor was ook een lieve man en ik denk ook een mens zonder vijanden. Hij was begaan met het lot van anderen en als buurman iemand die er altijd bij was en dan een gezellig glaasje meedronk. Cor was ook een wandelaar, hij wandelde vele kilometers. Hij had een manier van wandelen in combinatie met zwaaiende armen, waardoor je al van veraf kon raden ‘Daar komt Cor!’. Enkele dagen voor zijn overlijden werd hij nog gesignaleerd op de Weversweg richting het graasgebied met zijn typerende persoonlijke groet: “Goeie morrege Nol”.
En nu is-ie er niet meer. Om in de woorden van Nol te spreken: “’t is gruwelijk sunt!”

Cor ging regelmatig zondagmorgen naar de kerk. Ik trof hem dan voor ons huis als ik met Zappatoo terugkwam van de boswandeling. Dan zei Cor: “Goeie morrege Jan, heb je de wandeling er al opzitten?” Ik grapte wel eens dat hij voor mij ook maar een Weesgegroetje moest bidden als hij toch in de kerk was, maar dan was het stellige antwoord: “Nee Jan, zo werkt dat niet!”

Cor las altijd deze stukskes en ik hoop dat-ie ergens is waar hij dit kan lezen, want het gaat over hem, onze Buurman Cor. Ik gun jullie allemaal zo’n aardige buurman als Cor was!

Jan van As