INGEZONDEN: Unisono in beeld

Het is zondagmorgen 28 december vijf voor tien.
Er wordt nog wat geschuifeld, hier en daar een kuchje.
De kerk, behoorlijk bezet, is klaar voor de tv-uitzending.
Het koor in het zwart met een toefje rood.
De regie geeft een teken en de mis kan beginnen.
Nu Zijt Wellekome wordt door allen in de kerk gezongen.
Afgewisseld met de preek en de beschouwing op de buitenwereld,
zingt het koor Kyrie, Gloria, On this Holy Night.
Je hoort en voelt het, het koor zingt prachtig.

En dan wordt Oh, Holy Night ingezet.
De sopranen en alten beginnen, mooi en wat ingetogen.
Na wat maten voegen de mannen zich bij de stemmen.
Deze samenzang ontroert mij en vergeet bijna mee te zingen.
De kleuring van de stemmen, de balans, het is prachtig.
De dirigent op de bok slaat de maat, geeft het tempo aan.
En met zijn mimiek stuurt hij de intensiteit van het stuk.
De muzikanten, fluit en piano, begeleiden de zang.
Hier speelt en zingt een drie-eenheid, onmiskenbaar.

Van dit geheel ben ik lid en met gepaste trots.
Vervolgens zingt het koor Sanctus, Agnus Dei, Angels Gloria.
De mis wordt afgesloten met Feliz Navidad.
Het applaus klatert door de ruimte, het uur is omgevlogen.
Thuis ontploft mijn smartphone door de vele lieve reacties.
Iris, de kinderen en kleinkinderen hebben thuis voor de buis gezeten.
Zij laten weten dat zij van echtgenoot, papa en opa hebben genoten.
Of zij neutraal en kritisch hebben geluisterd laat zich raden.
Wat overigens ook geldt voor de schrijver van dit stukje.
Vandaag is het 29 december, een normale dag.

Gelukkig! Toch had ik deze ervaring met deze tv-uitzending niet willen missen.

Otto de Man