Tips & Peertjes - Column Jan van As

Meerdere keren krijg ik tips en verhalen van lezers voor deze column. Mensen vragen om te schrijven over diverse onderwerpen. Er is bijvoorbeeld regelmatig een vraag om te schrijven over het verkeersprobleem op de hoek van de Vaandriglaan en de Kerkstraat in Zeeland, maar daar is niks leuks aan. Het is een drama en kijk maar ’s even bij welke partij het op de agenda staat. Zou een reden zijn om op te stemmen.

Ook problemen op het politieke vlak zijn niet altijd leuk om over te schrijven, maar deze week kwam er wel een mailtje binnen als reactie op de column ‘Cruyff’ van 2 weken geleden, waar ik vertelde over de familie van mijn wandelmaat waar een grote ruzie kwam over de geboorteplek van Johan Cruyff. De mevrouw die de mail stuurde had een leuk verhaal. Helaas is het nog steeds zo dat familieruzies meestal ontstaan aan de ‘kouwe kant’ die daardoor de eigen familie in verlegenheid brengt. Ze komt uit een groot gezin en heeft zowel schoonzusters als zwagers die allemaal nog in goede gezondheid zijn en opa en oma genoten daar altijd van. Het gaat over niks minder dan STOOFPEERTJES! Het gebeurde lang geleden op eerste kerstdag, typisch zo’n dag waar je nog al ’s even moet slikken als er iets raars wordt gezegd. De hele club was bijeen inclusief een kinderschare en toen nog behoorlijk compleet. Het was de gewoonte om het kerstdiner af te sluiten met oma’s eigen stoofpeertjes. Die waren het dessert én ze kregen allemaal ook nog ‘s een pot peren mee naar huis. Daarvoor had opa in de laatste adventsweek zijn vingers blauw zitten schillen, want er moesten nogal wat weckpotjes gevuld worden. Het karwei werd naarmate de jaren vorderden ook steeds zwaarder voor de oudjes. Maar oma had het geheim recept reeds gedeeld met de jongste dochter en haar man was een leuke peer(!) die wel bereid was om t.z.t. mee te komen schillen.

Ook bij deze familie was uiteraard het ‘klimaat’ en ‘gezondheid’ een heet hangijzer aan de mooi versierde kersttafel. Er was een zwager die helemaal Trumpiaans was en doodziek werd van dat gezeik over het klimaat. Maar een eigen zoon was van de ‘Vroege vogels’, at geen vlees meer en had al heel vroeg een elektrische auto. De rest maakte zich over beide partijen niet druk en als één van de twee luidruchtig zijn mening had verkondigd dacht de rest: ‘Laat maar!’ Na afloop van zo’n kerstdiner vond er dan een soort van plechtigheid plaats waarbij opa met een kistje uit de kelder kwam en daar zat voor iedereen een weckpotje in, tot de rand gevuld met stoofpeertjes en heel zoet sap. Het waren flinke potten, dus die kist was serieus zwaar. Opa deed op zijn manier een kort woordje en de potten werden verdeeld. Niemand had toen nog in de gaten dat dit een historische speech werd. Niet omdat opa er het volgend jaar niet meer was of een andere trieste reden. Hoewel? Opeens kwam de Trumpiaanse zwager terug van zijn wandeling naar de auto en had iets in zijn hand dat de reden zou worden van het einde van het feest. Hij had een pot gestoofde peertjes van de Aldi in zijn hand en zette die triomfantelijk op de tafel tussen alle zojuist ontvangen oma-peertjes en brulde daarbij: “Taraaaa, één euro veertig!, dus deze zeven potten voor een tientje en krijg je ook nog 20 cent terug.” En hij vervolgde met te zeggen dat deze familie het allemaal zo goed dacht te weten als het over energie en klimaat ging, maar dat ze peren urenlang op gasvuur laten stoven en daarbij een pak suiker per pot laten meetrekken. Onverantwoord jegens het milieu en suiker is hartstikke slecht voor de kindjes!

Iedereen was met stomheid geslagen en iedereen keek met diep medelijden naar de bijna heilige vrouw aan tafel. Ons Moeke! Het volgende jaar was een van de zusjes alleen bij het kerstdiner en nam gewoon een potje peren mee naar huis…

Jan van As