2025 - Column Jan van As

Het nieuwe jaar was nog maar goed en wel begonnen toen we in huize Van As een grote teleurstelling kregen te verwerken. Na veertien en een half jaar samen met hem te zijn geweest, nam onze Zappatoo op 15 januari afscheid van ons. Hij bereikte een fantastische leeftijd, maar daardoor was het verdriet niet minder. Alleen mensen die van honden houden, kunnen zo’n verdriet begrijpen en omdat ik alleen ben, is ons gezin ook in één klap met de helft minder.

Vanaf de eerste dag was de eerste vraag die mensen mij stelde: “En Jan, heb je al een nieuwe hond?” Die vraag moest ik steeds ontkennend beantwoorden. Een hond als Zappatoo was sowieso onvervangbaar en een eventuele opvolger op korte termijn zou alleen maar teleurstellend werken. Daarom staat onze Zap nog steeds samen met mij boven deze column.

Toen ik op deze plek schreef over het overlijden van Zappatoo werd ik benaderd door mensen die net een nestje herdershonden hadden en maar liefst twee verschillende dames die een hond hadden en er van afwilden omdat ze op zijn zachtst gezegd een moeilijk karakter hadden. Ik ben daar niet op ingegaan en achteraf is het met een van de honden helemaal goed gekomen bij iemand anders. Daarover straks meer, want dat weet ik pas sinds vandaag.

Toen kwam er ook een meneer aan de bel en die had ook de column over Zappatoo gelezen. Hij was meteen op de fiets gestapt, want hij had een groot probleem. Zijn broer was overleden en die had een hondje en hij had zijn broer beloofd om voor dat hondje te zorgen. Voor mij is dat een horrorbeeld, iemand gaat dood en dan is daar een hondje dat alleen overschiet en geen baasje meer heeft die hem of haar kan beschermen. Je kunt zo’n verdriet niet vergelijken met wat mensen ooit meemaken in deze heftige wereld, tot je zo’n hondje ziet! De meneer had het hondje gelukkig niet bij zich, want ik ga gelijk voor de bijl, en toonde mij een foto van het bedroefde beestje dat hij zelf niet kon opnemen in verband met de thuissituatie. Dit was voor mij een teken om hem te beloven dat ik mijn best voor hem zou gaan doen.

Het werd mij gemakkelijk gemaakt toen een kennis vertelde over een bekend hondje in Zeeland dat (ook op hoge leeftijd) was overleden en dat was precies zo’n hondje als het mooie beestje van het overleden baasje. Dus snel de fiets op en nog dezelfde dag gingen de Zeelanders op bezoek in Reek om het hondje te bekijken. Als je het beestje ooit ziet zul je begrijpen dat je zulke fox-oogjes niet kunt weerstaan. Een paar dagen later zat de Fox al stoer achter op de fiets bij haar nieuwe baasje, die heel erg blij is met dit onverwachte cadeautje. Je snapt dat ik met dit verhaal gewacht heb tot kerstmis!

En er is nog iets: Ondanks dat Zappatoo er niet meer is, ga ik wel elke ochtend wandelen in onze bossen en vanmorgen kwam ik bij het wildrooster van de Udensedreef een kennis uit het Kobustijdperk tegen met een prachtige zwarte herdershond. Zijn Ridgeback was maar vijf geworden en (let op) deze hond had ie voor “vur wennig” overgenomen van een mevrouw die dat prachtige dier niet aankon. De hond had een “wijvennaam” en die had ie veranderd naar een andere stoere korte naam met dezelfde klank. Een plaatje van ‘n hond, beetje nerveus, maar wel vriendelijk.Die had ik ook kunnen hebben dus, maar ik gun hem van harte dit mooie dier, want die mag nu echt wandelen met zijn baasje en hoeft niet meer achter een auto aan te rennen zoals zijn vorig bazinneke hem “uitliet”.

Ik wens alle lezers een kerngezond 2026 en… zorg een beetje voor de beestjes!

Jan van As