Televisie & Lennon - Column Jan van As

Door mijn leuke hobby’s leef ik in een jongere wereld, waardoor ik dus veel omga met jonge mensen. Het grootste deel van de tijd is dat hartstikke leuk. Tot ik vraag of ze gisteravond bijvoorbeeld Nieuwsuur zagen. Nee dus! Ook als ik het probeer met Lubach krijg ik zelden een positief antwoord. En ook als ik vraag of ze een voetbalcolumn van Hugo Borst hebben gelezen, is het antwoord nee.

Ze lezen geen kranten meer, want dat is veel te duur, inderdaad honderden euro’s per jaar. Ikzelf lees elke dag de krant van voor tot achter en inderdaad kost dat een aardige duit, waarvoor ik ook 6 dagen geheel verzorgd naar Gran Canaria kan. Jonge mensen zeggen dat ze het nieuws wel op hun telefoon langs zien komen en meer hoeven ze niet te weten.

Soms denk ik wel eens dat ze een punt hebben. Als je ’s avonds om zeven uur de tv aanzet en blijft kijken tot half twaalf, dan zie je een enorme hoop ergerniswekkende momenten, veelal geconcentreerd in de talkshows.

Ik heb met mezelf afgesproken dat ik me niet meer wil ergeren aan de televisie. Gelukkig doen alle programma’s aan previews, dan kun je van tevoren al zien wie er in het programma komen. Aan de hand van die voorstukjes kan ik dan alvast maatregelen nemen. Er is een respectabel rijtje namen van mensen die voor mij niet te pruimen zijn. Genoeg over tv.

Zondagavond 12 oktober 2025, ongeveer 21.00 uur. Als de film in de kleinste zaal van de Verkadefabriek is afgelopen blijven zo’n honderd mensen verbijsterd naar de aftiteling kijken, waarbij een lied van John Lennon uit de speakers komt. De mensen waren vooral stil door de laatste minuten van de film. In die laatste beelden vertellen John Lennon en Yoko Ono dat ze het liefst worden uitgestrooid over, bijvoorbeeld, het Vrijheidsbeeld in hun geliefde New York. John en Yoko weten dan nog niet wat wij alle honderd wel weten. Namelijk dat John vermoord zal worden!

Op dat moment weet ik ook dat ik dit moet opschrijven. Samen met mijn petekind, dus twee generaties, was ik bij One to One met John & Yoko. Die documentaire blikt terug op 18 bepalende maanden in het leven van het mythische koppel. Met het intieme leven in Greenwich Village (New York), hun anti-oorlogsengagement en uiteraard unieke beelden van het benefietconcert One to One. Dat was in augustus ‘72 in Madison Square Garden en in deze film zijn gerestaureerde beelden te zien. Mogelijk gemaakt door hun zoon Sean Lennon Ono en vormt een adembenemende soundtrack.

Het was in die tijd in Amerika net zo’n toestand als nu. Ze zaten toen met Richard Nixon, die was nog erger dan Trump. Al is die natuurlijk nog niet uitgeraaskald. Maar toen was er Vietnam en John Lennon speelde een leidende muzikale rol in het protest. John en Yoko konden heel veel mensen op de been brengen en waren ook goed in het motiveren van andere artiesten om ook mee te doen. Voor het eerst van mijn leven zag ik John Lennon duidelijk Imagine, Instant Karma, Come Together en nog veel meer zingen, dankzij de gerestaureerde beelden. Wat ‘n film! Ga hem kijken in Den Bosch of Nijmegen.

In de trein terug zaten vier blije meiden met voor de tijd van het jaar best wel weinig kleding aan en allemaal heel erg uitgelaten. Ze waren naar De Put gin-tonic wezen drinken en dat koste 12,50 per glas! Ze vroegen of meneer ook een leuke avond had gehad en ik zei dat ik naar de film was geweest over John & Yoko. Hier de letterlijke reactie van het meiske met het kortste rokje: “Getver, de bioscoop! Dat is toch zo’n donker hok waar mannen van alles kunnen uithalen?”

Gelukkig pingde mijn telefoon precies op tijd en ik deed of ik een berichtje las en dat ging beantwoorden. Maar in werkelijkheid typte ik dat antwoord op mijn telefoontoetsenbordje, zodat ik het goed aan jullie zou kunnen doorgeven beste lezers!

Jan van As