Adamo en... - Column Jan van As

Eigenlijk had ik boven dit verhaaltje ‘Adamo en Swastika’ staan, maar dat klinkt nogal cru! Ik ga de lezer niet uitleggen wat een swastika is, want ik wil het hebben over Adamo. Maar eenvoudig gezegd: een swastika heeft de vorm van een hakenkruis en was onder andere het symbool van Hitler en zijn nazi’s. Dat is voldoende uitleg.

“Je hebt er maandenlang naar uitgekeken, maar eindelijk daar was ie dan…” ( I.M. Gerard Cox), de dag van het concert van de man die uitgroeide tot een icoon in de wereld van chansons. Hij ging optreden in het enorme muziekgebouw in Eindhoven met een capaciteit van 1250 stoelen. Klokslag kwart over acht krijgen we allemaal kippenvel, want nadat de grote band een intro speelde, komt ie zomaar het podium opgelopen. Beetje voorover en voorzichtig laverend tussen geluidsboxen en piano landt hij bij zijn microfoonstandaard en begint gelijk te zingen onder een oorverdovend applaus. We worden allemaal verrast door de opvallend goede staat van zijn stem.

Salvatore Adamo, 81 lentes jong. Al zijn hits komen aan de beurt en sommigen zingt ie in een andere uitvoering of andere taal, daarbij gul gebruikmakend van zijn geweldige band. Persoonlijk vind ik het verschrikkelijk als mensen meeklappen met liedjes waar je dat niet moet doen, maar door het lekkere orkest, nodigen zelfs Adamo en zijn toetsenman de mensen uit om te klappen. Ik vertel dit om een reden. Adamo heeft een liedje Inch’ Allah. Door de ellende in Gaza is dit liedje heel erg actueel, ook al is het 50 jaar oud. Als mensen een liedje herkennen klappen ze ook even en daar gaat dit over. Op een gegeven moment zegt Salvatore dat hij Inch’ Allah wil gaan spelen, maar daar past geen geklap bij. Dus speelt hij eerst een (nieuw) liedje dat volgens mij over vliegtuigen gaat en gaat dan naadloos over op het prachtige liedje waarvan de eerste tonen op de Spaanse gitaar al voldoende zijn om 1250 brokken in kelen te veroorzaken. Hij zong het ook heel erg gepassioneerd en bloedje zuiver. Eigenlijk moet dit liedje elke dag ergens klinken op radio en televisie, zodat mensen nog eens even nadenken over het grote verdriet in Gaza dat helaas 50 jaar geleden ook al actueel was.

Eigenlijk is het niet eerlijk van het publiek als zij na twee uren hard werken van de een-en-tachtigjarige Salvatore vragen om nog meer te zingen. Maar ik heb al veel concerten gezien en weet dat dit allemaal ingeprogrammeerd is. De artiest zwaait en gaat weg, komt dan terug en zingt nog één of twee liedjes. En zo ging het ook met Adamo, die uiteraard als eerste toegift Vous permettez monsieur zong en nog een dikke hit en toen ging ie weg. We hadden niet het gevoel dat dit de laatste keer zou zijn, want hij doet het nog prima.

Met dit publiek, waar de grijze haren uiteraard in de meerderheid zijn, moet na afloop uiteraard iedereen even plassen (1250 mensen hè), dus komen er rijen bij de toiletten. Bij de heren gaat dat vlot, maar bij de dames kan dat even duren. Dus zijn sommige dames zo slim om even naar de herenrij te gaan. Daar zag ik een opvallende dame. Ze was niet groot, had heel mooi rood (ginger) haar dat over haar blanke en alleen met twee bandjes bedekte schouders viel. Ze was opvallend blank en haar huid leek ietwat doorschijnend. Ze kwam schuin voor mij staan, waardoor ik een blik kreeg op haar decolleté. En toen zag ik het. Ik dacht dat het een halsketting was, maar het was een tattoo op die plek. Ze bleef voor mij staan en keerde zich steeds om naar haar partner die naast mij stond en opeens zag ik het: het was een tattoo van een ‘Swastika’, ook bekend als Hakenkruis.

En toen moest ik aan Toon Hermans denken met ‘Vader gaat op stap’, als zijn dasje en jasje goed zitten, komt hij in een nachtclub en wordt belaagd door een wulpse dame met blote nek en die zegt: “Hai ik bin die Jekkie”, maar dan ziet vader bij Jekkie een vlekkie in haar nekkie. Eerst dacht ie nog: “Nou ja, een vlekkie”, maar het was net alsof dat vlekkie groter werd, zo groot dat vader opeens weer vader wordt en huiswaarts keert.

We weten van Douwe Bob dat tatoeëren in je nek erg pijnlijk is, toch heeft dit meisje er dat voor over om daar een nazi-embleem te laten zetten. Wat zegt dat over deze juffrouw?

Jan van As