Modern - Column Freddy Klooté

Voor mijn grootouders was het hebben van een radio iets zeer moderns. Het apparaat had dan ook een pontificale plaats in de kleine woonkamer van hun noodwoninkje gekregen. Hun vorige huis, zonder radio, was door onze Oosterburen kapot gebombardeerd. Wat toen, in die voor ons bijna prehistorische tijd, wél kon, was het uit de grond stampen van hele ritsen noodwoningen. Als er nu een worm in de grond zit heb je al kans dat mensen die extreem veel van dieren houden, er een stokje voor steken. Toen gingen mensen , vooral in nood, nog voor. Omdat zo net na de bommentraktatie nogal veel mensen hopeloos naast de puinhopen van hun veilig onderkomen zaten, werd er gebouwd. In een tempo, waarin het begrip moordend, na die vier à vijf jaar beschadiging door de buren, een vanzelfsprekendheid was.

Bij mijn opa en oma was het gezellig toeven. Als mijn ouders een paar dagen weg waren mocht ik daar logeren. En dan ging ‘s avonds de radio aan. Op dinsdagavond had ik het dan bijzonder getroffen, want dan kwam “De Bonte Dinsdagavondshow”. Een programma waar blijkbaar veel humor in zat, want opa en oma lagen regelmatig in een deuk. Ik snapte er niet veel van, maar lachte mee.

Later kwam de tv. Dat was me wat. M’n vader kwam thuis met de mededeling dat hij een tv had gekocht. Ik dacht even dat hij fantaseerde, want ook die eigenschap heb ik van hem overgenomen. Maar nee, het was zo. Meneer de Jong van de elektriciteitszaak in de Weststraat kwam het apparaat aansluiten, en, niet onbelangrijk, een knoeperd van een antenne op het dak plaatsen. Dat bleek nog een hele onderneming voor meneer de Jong, want veel tv’s waren er nog niet. Maar hij kreeg het voor elkaar. Wij hadden tv. Waren super modern. Onze huiskamer was vanaf dat moment elke avond overbevolkt door buren, vrienden (steeds meer mensen werden vriend) en kennissen. Ik had, net als mijn zusje, een bescheiden plaats op de grond. We hadden een paar dagen Nederlandse tv en de hele week België Vlaams, Frans en de Franse tv. Op woensdagmiddag was er op de Franse zender zelfs een circusprogramma. Ik hoef niet uit te leggen hoe onze woonkamer er toen uitzag. Ik kreeg ook steeds meer vriendjes en mijn zusje steeds meer vriendinnetjes.

Later had ik op mijn slaapkamer een radiootje staan. Een klein groen ding waarop ik graag naar Radio Luxemburg luisterde. Dat kwam uit Londen. Raar maar waar. En daar leerde ik de moderne muziek kennen. En was meteen helemaal “in”. Jammer was toen wel, dat de muziek nogal vaak overging in geruis.

En zo werd mijn leven langzaamaan gemoderniseerd. Het zwart-wit kijken veranderde in een kleurrijke blik. Muziek kon je opnemen op je bandrecorder. Mijn God, wat was ik gelukkig.

Gisteren probeerde ik ChatGPT uit. De nieuwste vrucht aan de boom der beschaving. Ik liet er een foto van vrouwlief bewerken tot een schilderij in de stijl van Rembrandt. Ik moest wel even wachten “zei” ChatGPT, want het was druk met foto’s bewerken. Maar hij/zij/het zou een seintje geven. Dat seintje kwam er. En jawel, vrouwlief stond er op, geschilderd door Rembrandt. Het oude schilderij gaf me een modern gevoel.

Freddy Klooté