Zondagcafé - Column Jan van As
ColumnTijdens mijn radioprogramma moet ik regelmatig de mededeling voorlezen dat er weer een ‘Zondagcafé’ gaat plaatsvinden in het dorpshuis in Schaijk met de naam die iedereen anders uitspreekt. Het zondag café is een initiatief van enkele actieve bewoners en bestaat uit muziek, interviews en gezelligheid. Er worden ook bij elke aflevering twee mensen geïnterviewd en als er geïnterviewd moet worden dan kom je bij Ton Cruijsen terecht, want die kan dat als de beste!
Ik was mooi op tijd, want de inloop begint om half twee en ik was blij verrast om te zien dat elke stoel al bezet was! Ik vond een plekje op een kruk aan een statafel waar ik al snel werd begroet door Theo en Daniëlle Zwaans en dat had ik slechter kunnen treffen, wij kunnen immers wel een hele week vol praten met onze horecageschiedenis.
Ton introduceerde de eerste gast en dat bleek meneer Ekstijn te zijn. De naam Ekstijn herinner ik mij uit de tijd van onze betreurde Cas de Greeff, maar dat is ook alles, de man “hai goeie proat!”
Opeens werd onze aandacht getrokken door een scherm waarop een mooie jongen met ’n mooie motor stond en ik zei letterlijk zachtjes: “Och jezzus, nee hè”, maar het bleek “Jezzus, wel ja”. Zo vaak hebben wij in ons leven al in kerken en zalen gestaan, waar op zo’n scherm dan foto’s van een veel te jong mens worden vertoond. En inderdaad: het was zijn zoon Milan die met z’n motor verongelukte op de Dorpenweg. Velen herinnerden zich dat hij werd aangereden door iemand die door een rood licht reed dat al heel lang rood was. Het werd ijzingwekkend stil in de foyer van de Foenix/Fenix en meelevend bleef Ton zijn vragen stellen. Schijnbaar was ik de enige die niet had verwacht dat het hier over zou gaan. Ik was afgekomen op de naam van Herman Vissers, die later zou komen.
Meneer Ekstijn bleef ook de moeilijke vragen van Ton beantwoorden en deze vader van Milan vond dat zijn zoon niet voor niks moest zijn gestorven. Hij wil zijn leven in herinnering houden en doet dat met een boek en in allerhande gezelschappen als bijvoorbeeld deze, maar ook in de gevangenis. Hij zou ook heel graag ooit de bestuurder van die auto willen spreken. Je zag dat mensen erdoor geraakt werden en dat uit zich meestal door met hun handen naar hun mond te gaan. De ene zit zijn of haar lippen met twee vingers te ‘masseren’, de andere legt vier vingers op de mond en de duim onder de kin en weer anderen wrijven met hun vingers langs de lippen. Sommigen pakken ’n tissue.
Er zijn van die zogenaamde stoere mensen die zeggen dat je niet te lang in de rouw moet blijven hangen, maar vooruit moet kijken en leven voor degenen met wie je leeft. Meestal hebben die geen idee wat het betekent om zomaar ineens iemand te verliezen. Die mensen wil ik iets vertellen.
Ons trof het lot op 23 februari 1974 (vijftig jaar geleden). De dag voor ons eerste carnaval in Bachus hadden we tot laat gewerkt met versieren etcetera. Hans was mijn ‘andere helft’ en zonder Hans zou er nooit een Bachus of Kobus zijn geweest, zo’n vriend bedoel ik! Om half twee ’s nachts reed hij met zijn Beppie richting Gemert. Bij Venhorst gebeurde er iets met zijn stoere rode Ford Capri 2600GTXLI, waardoor de motor los kwam en de auto langs het beton van de weg kwam en op z’n kant ging. Het leven van Hans eindigde op zijn zesentwintigste op het beton van de Peelweg. Beppie was zwaar gewond, maar overleefde en is vijf jaar geleden ook overleden.
Hans kwam in het rijtje van zoveel vrienden en klanten die in die 50 jaar door ongelukken van ons heen gingen. En ik weet zeker dat als al deze mensen toen hadden geweten hoeveel en hoelang verdriet zij met hun dood veroorzaakten, dan hadden ze nooit meer de weg op gedurfd. Ik vind het nog steeds fijn als mensen Hans herinneren, overal hangen zijn foto’s en ik koester het scheurkalenderblaadje van Toon Hermans:
“Ge bent pas dood as ge nie meer genuumd wordt”
Jan van As
